I. Pause.
4 Wy en ons Vaders hebben seer
Gesondigth tegens u, O Heer;
Verkeert en godloos zijn ons wercken.
Ons Vaders hebben, t' harer schand,
Vw wond'ren niet begeert te mercken,
Die ghy deed in Egypten-land.
5 Vw's goedheyds menighvuldighe'en
En hebben sy oock niet bele'en.
Ia, als sy aen de Schelf-Zee waren,
Soo morden sy meest al-te-gaer;
Doch, om sijn maghten t'openbaren,
Om sijns naems wil, verlost' hy haer.
6 Hy schold de Zee, en al het Volck
Trock over den gedrooghden Kolck,
Gelijck als door den dorren velde;
Verlossend' uyt des Haters hand,
Des Koninghs Pharäoos gewelde,
Sijn Israël, sijn waerde pand.
7 Dat maeckt' hy vry. Maer al de maght
Des Vyands wiert daer om-gebraght,
Haer Tegen-strijders, die versmoorden;
De Zee bedeckt' haer al-te-mael;
Doe namens' aen des Heeren woorden;
Hem songh men lof met blijde tael.