III. Pause. 15 't Rechtvaerdigh Volck sal erf'lick d'Aerd betreden, Besitten sal 't het land haer aen-geset. 't Sal zijn gevest, door Gods mildadigheden; In eeuwigheyd, daer woonen onbelet. Des Vroomen mond is vol van wijse reden, Sijn tongh spreeckt recht, en volght des Heeren Wet.
16 Sijns herten lust hanght vast aen Gods geboden, Sijn gangen gaen op geenen slibber-wegh, Die 't sonden-pad en quade wegen vloden. De Boose leyt sich achter struyck en hegh, En loert, om den Rechtvaerdigen te dooden; Maer werckt niet uyt met al sijn dwaes belegh.
17 De Heer en laet hem in sijn hand niet komen; Staet hy te recht, soo wert hy niet verdoemt. Wacht op den Heer, en houd den wegh der Vroomen, Soo sult ghy zijn Aerds-eygenaer genoemt, Den Boosen sien, ter schande wech-genomen, Die boven al verhooght scheen en beroemt.
18 'k Heb een Tyran, gelijck een boom sien wassen, Die inlands is, en breede tacken schiet; Hy dreef geweld met knevelen en brassen; Maer, door gingh hy; en uyt was sijn gebied. Ick sochter na, en liet wel op hem passen; Maer, te vergeefs; want hy en wasser niet.
19 Let op het eynd' en uytkomst' aller Vroomen, 't Sal vrede zijn; 't sal noch geluckigh gaen. Maer, d'Overtre'ers en sullen 't niet ontkomen; God salse zaem verdelgen en verslaen. 't Godloosen-eynd magh d'onder-gangh wel schromen, 't Wert uyt-geroeyt; het onheyl hanghter aen.
20 Doch al het heyl, van die rechtvaerdigh leven, Is van den Heer, hun sterckt', in tijd van nood; Die haer beschermt, en bystand weet te geven; Haer vry doet zijn, haer berght in sijnen schoot, Voor't godloos Roth; dat wech sal zijn gedreven; Want sy staen vast op hem tot in de dood.
Cookies on Poetry Cove