V. Pause. 21 Sy quamen we'er tot hare quade wercken, En wilden God gaen stellen sijne percken; Sijn Heyligheyd sy wederom besochten;
En aen sijn hand, die voor haer had gevochten, En dacht men niet; geen woorden, geen gewagh En maeckten sy, van haren vryheyds dagh.
22 Sy heughden niet, hoe hy sijn teeck'nen stelde, Sijn wond'ren deed in Zoans schoonen velde; Verdervend' al haer klare water-beken, Op dat den dranck hun Vyand moght ontbreken; Doe hy den stroom, den suyv'ren water-vloed, Verandert heeft, in dick en drabbigh bloed.
23 Hy de'e, dat sy van ongedierten storven, Dat vorschen 't veld bedeckten en bedorven. Haer schoon gewas liet hy den kruyd-worm eten; Hun arbeyd is den Springh-haen toe-gesmeten; Die 't al verdorf, wat spaed' of ploegh bewroght. Al schijnt dit veel, noch zijn sy meer besocht!
24 Hun vyge-boom en wijn-stock deed hy sterven, Hun lieflick ooft en aerd-gewas bederven. Hy dood'et al, door vyerigh' hagel-vlagen; En op hun vee sond hy gelijcke plagen. Wierp kolen vyers, op hare beesten ne'er; Noch rees sijn toorn, en blaeckt' al meer en meer.
25 Hy heeft op haer sijn grimmigheyd ontbonden, Sijn stoornis, sijn verbolgentheyd gesonden. Hy veynsde niet, maer liet met boden weten, Hoe seer hy was verbittert en gebeten. Hy deedse recht, en doodes' op het lest; Haer en haer vee vernield' hy door de pest.
Cookies on Poetry Cove