II. Pause.
8 Doch hun gedacht' en bleef niet staen,
Op 't geen, de Heer haer had gedaen.
Sijn wercken waren haest vergeten.
Sy beyden niet na fijnen raed.
In wildernissen ne'er-geseten,
Versochtens' hem, om wild gebraed.
9 Doe gaf hy haer begeert' en eysch,
En sondter over-vloed van vleysch,
Maer magerheyd aen hare zielen.
En Mose wiert in 't heyr benijd,
En Aron oock, dien sy ontvielen,
Al was hy schoon van God gewijd.
10 Het Aerdrijck opende sijn mond,
't Trock Dathan ne'erwaerts, en verslond
Abirams twist-vergaderingen.
Een vlamme stack de Boos' aen brand.
Sy maeckten 't kalf, daer voor sy gingen
Haer buygen, tot des Heeren schand.
11 Sy knielden voor een Ossen-beeld,
En hebben dat ter eer' gespeelt;
God, haeren Heyland, sy vergaten;
Die groote dingen had gedaen,
In 't rijck' Egypten; daer sy saten,
Als Slaven, met het jock bela'en.