I. Pause. 7 Sijn af-komst, die hem wert geboren, Zy uyt-geroeyt, en gae verloren. Verdelght sijn Naem by 't Na-geslachte, Op dat hy gae uyt haer gedachte. God heugh', als hy hem komt te slaen, 't Geen by sijn Vaders is misdaen.
8 Sijn moeders sond blijv' ongequeten; De straff van dien, hem toe-gemeten; Geduyrigh zy die voor den Heere, Op dat sijn plaegh gestaegh vermeere. Van d' Aerde roey' hys' uyt met kracht, Dat harer niet meer zy gedacht.
9 Om dat hy 't wel-doen heeft mispresen, En niet gedachtigh willen wesen; Maer den Ellendigen verdreven, En hem gestaen na lijf en leven; Te dooden heeft getracht dien't hert Van ongenucht verslagen wert.
10 Dat hem den vloeck, dien hy beminde, Selfs over-kom', en selfs verslinde; Den segen, by hem eerst mispresen, Moet ver van hem gestadigh wesen. Den vloeck zy over hem gestreckt, Tot dats' hem als een kleed bedeckt;
11 Die gae hem in sijn binne-leden, In 't diepst van hem, op mijn gebeden; Als oly' en als water-stroomen Moets' hem in sijn gebeente komen; Die zy hem als een kleed voortaen, En als een gordel, om-gedaen.
12 Dit sy, in plaets van yetwes anders, Het werck-loon van mijn Weder-standers, En die mijn ziel quaed tegen-spreken. Maer ghy, die u aen haer sult wreken, O Heere Heer, doet wel met my; En, om uw's Naems wil, maeckt my vry.
Cookies on Poetry Cove