Pause.
4 Wanneer ick, op mijn leger-ste'en,
Aen u gedenck', om uyt te raecken,
Soo peyns' ick aen u in mijn waecken;
Nacht-waecken langh doe 'k mijn gebe'en.
Want ghy zijt my te hulp gekomen,
Mijn troost geweest; dies sal ick, Heer,
In uwer vleugh'len schaduw weer,
Gaen vrolick zijn, en niemand schromen.
5 Mijn ziel, die kleeft u achter-aen;
Sy soeckt u nimmer te begeven.
Vw rechter-hand houd my in 't leven;
Sy onder-steunt en doet my staen.
Maer, die daer hebben voor-genomen
Mijn ziel en leven te verslaen,
Die sullen, selfs gewoest, vergaen;
In d' onder-plaets der Aerden komen.
6 Men salse storten door 't geweld
Van 't woedend swaerd, en niet verlossen;
Men salse smacken voor de Vossen;
Die sy al zijn ten deel gestelt.
Maer ick sal my in God verheugen;
En ygelick, die by hem sweert,
En hem in alle waerheyd eert,
Sal sich in hem beroemen meugen.
7 Want, letter op, de laster-mond
Van alle, die, van 't goed geweken,
Niet doen, dan quaed, en leugen-spreken,
Sal werden toe-gestopt terstond.