II. Pause. 12 Die met de schepen varen Ten handel, over Zee, Op sorgelicke baren, Die God haer maeckt gedwee, Die sien daer klaerlick in, Die konnen daer bemercken, En, in den waren sin, Verstaen Gods wonder-wercken.
13 Wanneer hy komt te spreken, Soo doet hy 't stormen daer, De golven 't hooft op-steken, En dreygen met gevaer. Sy rijsen in de lucht, En dalen tot d' af-gronden; Hun ziel, die angstigh sucht, Wert smeltende verslonden.
14 Sy wagg'len, danssen, gieren, Van d' een tot d' ander kant, Als droncke luyden swieren; En missen hun verstand. Doch, in die swarigheyd, Tot God doend' hun gebeden, Zijn sy, door sijn beleid, Daer veyligh uyt-getreden.
15 Hy doet de stormen swijgen, De golven stille staen, De Zee een kalmte krijgen, En 't onwe'er over-gaen. Dan zijnse we'er verblijd, Door 't stillen van de stroomen; Om datse God, met vlijd, Een haven doet bekomen.
16 Laet haer dan nu, des Heeren, Gods goedertierentheyd, Sijn wonder-wercken eeren; Hem staegh zijn lof geseyt. Laets' hem, in 't Volcks gewoel, Verhoogen en beroemen; Hem, in der Oudsten stoel, Den Allerhoogsten noemen.
Cookies on Poetry Cove