I. Pause.
4 Gods Engel legert hem
Rond-om den genen, die God vreest;
Hy ruckt den Droevigen van geest
Vyt swarigheyd en klem.
Smaeckt dat de Heer is goed.
Wel-gelucksaligh is de Man,
Die sich op hem betrouwen kan
Met sijn geheel gemoed!
5 Ghy, die sijn Heyl'ge zijt,
Vreest God den Heer; ontsiet sijn maght;
Want ghy zijt dien hy heeft bedacht,
Die geen gebreck en lijd.
De jonge Leeuwen staen
Hun armoed' uyt, en hong'ren wel;
Maer wie God soeckt, na sijn bevel,
Dien sal geen goed ontgaen.
6 Komt, Kind'ren, hoort na my;
Ick sal, gelijck een Vader, u
Des Heeren vrees gaen leeren nu;
Hoort wat uw lesse zy.
Wie heefter levens lust?
Wie heeft sijn dagen lief en waerd,
Om 't goede langh te sien op Aerd',
Eer dat ghy sterft en rust?
7 Bewaert uw tongh van 't quaed,
Dat ghy bedrogh noch list en voed.
Wijckt van het quaed' en pleeght het goed,
Vroom in uw woord en daed.
Soeckt vred' en jaeghtse na;
Gods oogh en oor is, waerse gaen,
Op die voor hem rechtvaerdigh staen.
Den sulcken hoort hy dra.