I. Pause. 6 In tegen-deel, soo sal den Sacht-gemoeden Het Aerdrijck sijn ten erve toe-gepast; Daer in hem God voor onrust sal behoeden, Doen vry zijn van der Boosen over-last. Die te vergeefs op sijnen vrede woeden, En knerssen op hun tanden als sy wast.
7 God lacht haer uyt, die haren dagh siet komen. Sy trecken 't swaerd, hun bogen staen gereed, Om d'over-hand te nemen op den Vroomen; Te vellen, die ellend' en noodruft leed; Te slachten, die sijn wegh heeft recht-genomen, En nimmermeer geen stoute sonden deed.
8 Maer, eygen swaerd sal haer het hert af-steken, 't Sal haer in 't lijf en door de ribben slaen; Hun bogen sal de Heer in stucken breken. Het weynigh goed, van die rechtvaerdigh gaen, Is beter, als het geen, met slimme streken, De Godloos heeft in volheyd op-gedaen.
9 Want God verbreeckt der Boosen arm en krachten; Maer onder-steunt al wie rechtvaerdigh blijft; De Heere kent sijn dagelicks betrachten; God siet dat hy oprechten handel drijft; Terwijl hy sich van onrecht weet te wachten, Soo doet hy dat sijn erfenis beklijft.
10 In quaden tijd sal hem geen schaemte deeren; In hongers-nood wert hy met spijs verzaed. Maer 't godloos Volck sal smelten en verteeren, Als 't Lammer-vet, dat in het vyer vergaet. Soo ist met al, die God niet willen eeren. Als roock verdwijnt der Goddeloosen staet.
Cookies on Poetry Cove