Pause. 6 Mijn oogh, dat treurt van al den druck; Den ganschen dagh roep ick, O Heere; Tot u ist steets, dat ick my keere. 't Gae t' uwaerts in mijn ongeluck. Tot u alleen streck' ick mijn handen, Die my wel-eer ontbond mijn banden.
7 Sult ghy aen Dood' oyt wonder doen? Sal d' Overleden', op-geresen, V loven, Heer, en dienstbaer wesen? Vw gunst en trouw, die my beho'en, Oyt zijn in 't graf en onder d' Aerde, Of in 't verderf, vertelt na waerde?
8 Of sullen uwe wonderhe'en In duysternissen zijn gepresen? Sal uw gerechtigheyd oyt wesen Bekent in 't land, daer 't al verdween? Maer, 'k roep u aen; want al mijn sorgen Aen-bidden u, vroegh in den morgen.
9 Waerom verstoot ghy my, O Heer? Waerom verberght ghy uw gesichte, Daer voor ick smeeck, en psalmen dichte? 'k Ben vander jeughd gedruckt ter ne'er; Ick dood-braeck', ick ben twijfelmoedigh; In schrickigh' anghsten, overvloedigh.
10 Vw gramschap gaet my over 't lijf; Vw heeten toorn en sware schricken,
Doen my beswijcken en versticken; Daer ick door sterf, en dood in blijf. Sy geven haer om my, als stroomen; Als wat'ren, die te samen komen.
11 Ghy laet my Vriend noch Metgesel; Hun bystand hebt ghy my benomen. 'k Sie geen Bekende tot my komen; Daer in ick my niet weynigh quel. 'k Moet al-te-mael mijn Vrienden missen. Sy bergen haer in duysternissen.
Cookies on Poetry Cove