Het nieuwe werck der psalmen van den koningh David

I. Pause. 5 Ephraïms Volck, gewapent met hun bogen, Zijn in den strijd gekeert en wech-getogen; Sy liepen he'en, al watse loopen konden; En hielden niet des Heeren-Gods verbonden. Sy weygerden te wand'len in sijn wet, Tot haer behoud gemaeckt en in-geset.

6 Sijn mogenthe'en en wonderlicke wercken, Die hy haer gaf te sien en aen-te-mercken, Vergaten zy. Hy had voor hare Vad'ren, Die sy in haer we'erspannigheden nad'ren, Veel wonder-wercks in Zoans-veld gedaen, Daer van men hoord te doen een staegh vermaen.

7 Hy kloofde 't Meyr, daer hy haer door deed trecken; Hy deed den grond der Schelf-Zee sich ontdecken; Hy braght te hoop haer woeste water-kolcken, En leyd' haer daeghs met sijne duyst're wolcken, En 's nachts met vyer, dat licht' en trock voor-heen; Sulcks, dat sijn glans hun leger over-scheen.

8 Als sy, in 't woest', om dranck en water riepen, Kloofd' hy den rotz, daer uyt de stroomen liepen; Hy gafse dranck uyt aengename beken, Want uyt den steen deed hy het water breken, Dat van om-hoogh tot in de laeghten vlood; Als een rivier, de dalen over-goot.