III. Pause. 12 Ghy Iacobs zaed, beroemt en looft den Heer, Verheerlickt hem, die uw Verlosser hiet. O Israël, maeckt dat ghy hem ontsiet; Pooght hem te vreesen; Want in mijn nood heeft hy my niet mis-presen. In mijn verdriet steld' hy my buyten sorgen. Sijn aen-gesicht heeft hy my niet verborgen. Oock hoord' hy my.
13 Mijn lof sal zijn, voor u, dien ick bely, Van uw Gemeent'; in tegenwoordigheyd Van 't Volck, dat u ontsiet in uw beleyd. De Sacht-gemoede, Die haer geheel begeven in uw hoede, Sult ghy met lust doen eten en verzaden; Hun hert sal zijn en blijven onbeladen, In eeuwigheyd.
14 't Sal over-al op Aerden sijn verbreyd; Al 't Heydens-Volck sal hier van zijn bericht; 't Sal bidden voor uw heyligh aen-gesicht; V sal het eeren. Want 't Koninghrijck is d' erfenis des Heeren. Hem hoort het toe. Sijn wettigh' opper-maghten Gaen over al de Heydensche geslachten. Hy heerst op haer.
15 De Vett' en Rijck' op Aerden al-te-gaer, En die in 't stof des Aerdrijcks dalen ne'er, Die sullen haer verned'ren voor den Heer; Al sullens' eten. Hun zaed, dat sich sal hebben wel gequeten, In sijnen dienst, sal werden aen-geschreven, Om tot een Volck onsterfelick te leven; 't Is al bereyd.
16 Sy komen aen, om sijn gerechtigheyd In 't menschen-zaed t' oorkonden over-al; Om dat hy 't heeft gedaen wat hier van sal Oyt zijn bedreven.
Cookies on Poetry Cove