IV. Pause.
17 Dies deed hy oock, in schrick en anghstig beven,
Haer tijd vergaen; in ydelheid, hun leven.
Maer als haer God ten deel' had dood-geslagen,
Soo quamen sy al weder na hem vragen.
Sy sochten hem, vroegh wesend' in de weer;
En wierpen haer voor sijne voeten ne'er.
18 Op God, haer rotz, her-liepen hun gedachten;
Op God, die haer verlost had door sijn krachten;
Sy smeeckten hem, en vleyden met den monde;
Maer deden 't niet uyt reyner herten gronde.
Sy seyden veel, maer logen 't al-te-mael;
Haer tongh en sprack maer valsche leugen-tael.
19 Want haer gemoed is niet oprecht bevonden,
En sijn verbond en bleef niet ongeschonden.
Doch hy versoend' hun ongerechtigheden,
Vergevend' al, wat sy aen hem misdeden.
Sijn toorn wend' hy seer dickwils van haer af,
Dien hy geen loop, tot haer verderf en gaf.
20 Hy dacht oock wel, dat sy maer vleysch en waren;
Ia, maer een wind, die haest is wech-gevaren,
En niet en keert. Hoe hebbens' hem verbittert,
Hoe op-gehitst, daer bergh en dal voor zittert!
In 't woeste veld, wat smert niet aen-gedaen!
Daer hy haer kon van honger doen vergaen.