VII. Pause. 30 God hoorde 't aen, en werd' in toorn ontsteken, Versmade 't Volck, om hare qua'e gebreken. Dies liet hy selfs sijn Tabernakel varen; Te Silo, daer sy plegen te vergaren, Brack hy oock op; alwaer een Tent wel-eer Was ne'er-geset, tot woningh van den Heer.
31 Hy gaf sijn Arck' in sijn Vervolgers handen, Sijn Heerlickheyd, in hechtenis en banden. Sijn dierbaer Volck, dat hy soo trouw bewaerde, Gaf hy ten buyt', en leverde 't ten swaerde. Hy stoord' hem op sijn eygen erfenis, Sulcks, dat sijn vyer op haer gevallen is.
32 Hun Ionghmans heeft des Heeren toorn verwesen, Hun Dochters zijn gebleven ongepresen;
Haer Priesters, door het bloedigh swaerd verslonden; Geen Wedu-wrouw is daer beweent gevonden. Soo groot den schrick, soo grouwsaem was het leed, Soo vol de borst, dat geen van al en kreet!
33 Maer God ontwaeckt, gelijck als Helden plegen, Die, na een dronck, eerst hebben moed gekregen, En juychen, door de kracht van milde wijnen, Versloeghs' alsdoen, en trof de Philistijnen, Aen 't achter-deel; hy deed haer smaedheyd aen, Die haer niet sal in eeuwigheyd vergaen.
Cookies on Poetry Cove