II. Pause.
7 De Heere-God schouwt uyt den Hemel,
En siet al 's menschen-kind'ren aen;
Op haer gewoel en staegh gewemel
Blijft sijn door-stralend aenschijn staen.
Van sijn vaste woningh,
Siet de groote Koningh,
Opter Aerden ne'er;
Alle dieder woonen,
Moeten haer vertoonen,
Sichtbaer voor den Heer.
8 Hy maeckt haer hert, en siet hun wercken,
Hy let op 't geen sy gade-slaen;
Hy weet haer doen, en kan 't bemercken,
Eer datter yet van is gedaen.
Geen groot heyr en souw den
Koningh oyt behouden;
Daer en wert geen Held,
In sijn doen en trachten,
Door sijn groote maghten,
Vyt het war gestelt.
9 Het paerd bedrieght en feylt in 't strijden,
't En doet tot d'over-winningh niet;
't En kan sijn meester niet bevrijden,
Al of 't schoon sterck en strijdbaer hiet.
Siet, des Heeren oogen
Blijven onbewogen
Over die hem vreest;
Die in waren dade,
Zijn, op Gods genade,
Hopende geweest.