Pause. 7 Geen Vyand hoont, of doet my klagen; Indien 't soo waer', ick souw 't verdragen. Mijn Hater ist oock niet, die tegen My sich vergroot. Want by-aldien Het soo waer', ick had my voorsien; 'k Had my verborgen en geswegen.
8 Maer, ghy, O mensch, zijt mijn bekende, Mijn Leydsman, dien ick my gewende; Als een mijns waerdigheyds, deed eeren. Die steets met my in soetigheyd, Den Heym-raed waert van mijn beleyd. Wy gingen saem in 't huys des Heeren.
9 Dat hen de dood, de dood hen alle, Als een, die schuld eyscht, over-valle. Dat sy ter Hellen neder-dalen, Al-levendigh! want sy zijn boos. Maer ick aen-roep den Heer altoos, Die my verlost uyt al mijn qualen.
10 'k Sal 's avonds, 's middaghs, 's morgens klagen; 'k Sal tieren, kermen, gansche dagen; En mijne stem sal hy verhooren. Mijn ziel heeft hy verlost van strijd, Van al hun menighten bevrijd, Daer door sy scheen te gaen verlooren.
11 De Heer sal hooren en haer plagen, Haer doen verdiende straffen dragen, Als die van ouds sit hoogh-gepresen. Dewijls' in geenderhanden dingh' Haer schicken tot veranderingh; God niet ontsien noch willen vreesen.
12 Hy slaet sijn handen aen den genen, Die vre'e met hem te hebben schenen. 't Verbond schend hy, aen my besworen. Soo glad als boter is sijn mond, Maer krijgh leyt in sijns herten grond. Hy tracht my in mijn rust te stooren.
13 Soo sacht als oly is sijn spreken, Maer swaerden zijn 't, die daer in steken, Op God, die ons sal onder-houden, Werp' elck sijn sorgh, die noyt en sal Gedoogen, dat, door ongeval, De Rechtgesind' oyt wanck'len souden.
14 Maer ghy, mijn God, sult haer doen sterven; Die boos zijn, doen in 't graf bederven. Bloed-storters, die op ontrouw bouwen, En brengen hare dagen niet Ter halverweegh, gelijck men siet. Maer ick sal my op God vertrouwen.
Cookies on Poetry Cove