I. Pause.
4 Hy hoopt op-een de woeste baren,
d'Af-gronden wijst hy kamers aen,
Daer in de wat'ren haer vergaren,
Om niet we'er over 't land te gaen.
Laet de Weereld beven,
Met al dieder leven,
Schricken, voor den Heer;
Alle menschen-zoonen,
Die op Aerden woonen,
Voor hem vallen ne'er.
5 Want siet, hy spreeckt, en aenstonds, 't isser.
Wat hy gebied, dat staet'er al.
In allen dingh' is niet gewisser,
Als dat hy wil, en willen sal.
Al den raed der menschen,
Die ons onheyl wenschen,
Doet de Heer te niet.
Heydensche gedachten,
En der Volck'ren krachten,
Breken, als hy 't hiet.
6 Maer 't geen dat God eens heeft besloten,
Gaet altoos vast van zaed tot zaed.
Noyt heeft hem sijn gedacht verdroten;
In eeuwigheyd bestaet sijn raed.
't Volck is te beroemen,
Saligh ist te noemen,
Diens God, Heerscher is.
't Volck, by hem verkoren,
Sal niet gaen verloren;
't Is sijn erfenis.