II. Pause. 11 De Booswicht leent, en soeckt niet we'er te geven; De Vroom' ontfermt, en pleeght mildadigheyd. Daerom sal dees' op Aerden erf'lick leven, Gesegende des Heeren zijn geseyt; Maer die, vervloeckt en van den Heer verdreven, Zijn uyt-geroeyt, daer hy scheen vast-geheyt.
12 Des Vromens tre'en doet God bevestight wesen, Aen sijnen wegh heeft hy een grooten lust; Valt hy somtijds, stracks sietm' hem we'er geresen; God is sijn stut, daer op hy seker rust; Eens wel-bemint, wert van hem niet mispresen; Zijn trouw staet vast, sijn liefd' is noyt geblust.
13 'k Heb langh geleeft, maer sagh noyt, in mijn dagen, Dat oyt de Heer Rechtvaerdige verliet; 'k Heb noyt sijn zaed, brood-soeckende sien klagen, Dat God oyt haer soo jammerlick verstiet. Hy leent en helpt sijns Naesten kommer dragen, Sulcks, dat sijn Kind oock Godes segen siet.
14 Wijckt-af van 't quaed, en pooght het goed te plegen; Woont opter Aerd, in eeuwigheyd geplant; Want God stort op sijn Gunstgenooten zegen; Hy mint het recht, en laetse niet in schand; Maer hoeds' al saem. De Booswicht daer-en-tegen, Wert uyt-geroeyt, en raeckt seer ras van kant.
Cookies on Poetry Cove