I. Pause. 5 Op u ist, Heer, dat wy ons roemen, Dien wy gestaegh ons Heyland noemen; Van nu aen tot in eeuwigheyd Sal u van ons sijn lof geseyt. Maer nu verstoot ghy ons, en maeckt, Dat ons Vervolgeers met ons gecken; Dewijl ghy niet voor ons en waeckt, En weygert met ons uyt te trecken.
6 Ghy hebt ons achterwaerts doen keeren, Van Weerpartijders doen verzeeren; Ons Haters, die nu niemand stuyt, Berooven ons, en maken buyt. Als schapen geeft ghy ons ter spijs; En, dien ghy noch vergunt het leven, Hebt ghy, op een versmade wijs, Verr' onder Heydenen gedreven.
7 Vw Volck, dat ghy verstroyt op Aerde, Verkoopt ghy, als van geender waerde. Ghy levert haer voor 't geen men bied, En haren prijs verhooght ghy niet. Wy zijn door u gestelt tot smaed, Aen ons Gebuyren op-gegeven; Tot schimp en spot, en ander quaed, Den genen, die rond-om ons leven.
8 Ghy laet ons tot een spreeck-woord strecken, En onder Heydenen begecken. De Volck'ren hebben ons berooft, En schudden over ons het hooft. Mijn schand' is voor my gansch den dagh; 'k En siese nimmermeer vertrecken. Mijn aen-gesicht, in mijn geklagh, Moet ick voor haer, van schaemte decken.
9 Ter oorsaeck dat wy met ons ooren, De Lasteraers en Hooners hooren. Van 's Vyands wegen maer alleen, Die nu wraeckgierigh is te been.
Dit al is ons gebeurt, O Heer, Al hebben wy oprecht gewandelt, En boven dien oock nimmermeer, Met valscheyd, uw verbond mishandelt.
Cookies on Poetry Cove