Pause. 5 De wegh is dwaes, die dese luyden gaen; En, niet te min, sy staet hun Kind'ren aen. De Ionge doen, gelijck als d' Oude de'en. Men sets' in 't graf, als schapen onder een. En wie voor God oprecht te wesen plagh, Sal over haer noch heerschen, in dien dagh! Dien morgenstond! Als God ten oordeel komen, En uyt den dood sal op doen staen den Vroomen.
6 Elck, uyt sijn huys, sal slijten in het graf; Maer God, die my sijn ware kennis gaf, Sal mijne ziel ontslaen van 't grafs geweld; My nemen op. Wel, zijt dan niet ontstelt, En vreest geen Dwaes, die rijck wert, of wanneer Sijn huys vergroot, en steygert-op in eer'. Want, als hy sterft, soo moet hy 't al verlaten; Hy neemt niet me'e, van goederen noch staten.
7 Hoewel dat hy sijn ziel geluckigh noemt, En, in dat doen, de Wereld haer beroemt, Soo sal hy doch haest volgen haer geslacht, Dat over-leeft, ter aerden is gebraght. Hy sal het licht niet sien in eeuwigheyd. Sulcks, dat de Mensch, sich goed-doend' en gevleyt, In waerd' op Aerd', maer dwaes en god-vergetent, Wort als een beest, dat dom sterft en onwetent.
Cookies on Poetry Cove