כ Caph XI. 41 Mijn ziel beswijckt, terwijl dat sy soo nae Vw heyl verlanght; 'k heb t'uwaerts om-gekeken, 'k Hoopt' op uw woord, daer op ick seker gae. Mijn oogen zijn verlangende besweken, In uw beloft', als ick uyt-riep en sprack, Waer is uw troost, O Heer, die zijt geweken?
42 'k Droogh' op, als in den roock, een leerensack; Vw wet nochtans en heb ick niet vergeten. Hoe langh wilt ghy, dat duyrt mijn ongemack? Sal 't veel noch zijn? ey, laet ick sien en weten, Dat, wie my haet, voor u te recht sal staen; Wie my vervolght, sijn loon wert toe-gemeten.
43 't Hoovaerdigh Volck, daer van ick ben verraen, Dat heeft een kuyl, een put, voor my gegraven; 't Welck niet en is na uwe wet gedaen, Die waerheyd hiet; Maer, sy, die op my draven, Zijn Leugenaers; Sulcks, helpt my onbeswaert, En wilt mijn saeck uyt-voeren en hand-haven.
44 Sy maecken my by-na tot niet op Aerd; Maer in uw wet heb ick my staegh gequeten; 'k Verlietse noyt; ick hebse trouw bewaert. Doet, na uw gunst, my leven, om te weten, En gae te slaen uw's monds getuygenis; Dat ick het houd', en nimmer mach vergeten.
Cookies on Poetry Cove