Pause. 5 In 't schoon gevolgh, tot uwen staet verkoren, Sijn dochters selfs, van Koningen geboren. De Koningin staet aen uw rechter-hand, In 't fijnste goud van 't goud-rijck Ophir-land. O Dochter, hoort, en siet wat ghy moet weten, Neyght my uw oor', en wilt uw Volck vergeten, Vw's Vaders huys, en d' Af-god, daer versiert, En moet by u niet werden meer geviert.
6 Soo sal den sin des Koninghs op u rusten, Dat hy sich aen uw schoonheyd sal verlusten, Die loven hoogh; dewijl hy is uw Heer, Soo kent uw plicht, en buyght u voor hem ne'er. Het Tyersche Volck, sal tot een eeren-teecken, Vw aengesicht met haer geschencken smeecken; Van Rijck' op Aerd', en Magtige van goed, Sult ghy u sien begiftight en begroet.
7 Des Koninghs kind is innerlick vereerlickt, 't Borduyrsel maeckt haer kleedinge verheerlickt; 't Is stijf van goud; In een gestickt gewaed, Voeghts' haer tot hem; de Dochters van den Staet, Gaen achter haer. Men salse voort geleyden, Haer alle vreughd en blijschap toe-bereyden.
Sy sullen seer verheught zijn al-te-mael, En treden in de Koninghlicke zael.
8 Vw Vaders plaets sal wesen voor uw Zoonen, Die ghy noch sult sien sitten op haer throonen; Ghy sults' al-om gaen setten opter Aerd, Daer over sy tot Vorsten zijn verklaert. Ick sal uw naem doen houden in gedachte, Doen heugen van geslachte tot geslachte; Dies sal uw lof by Volck'ren zijn geseyt, Staegh en altoos, tot inder eeuwigheyd.
Cookies on Poetry Cove