II. Pause. 8 O Heer, ghy zijt den Goeden, goedertieren; Den Rechten, recht; aen allen, die u vieren In reynheyd, reyn; maer toont u oock met recht, Een Worstelaer, aen al wie u bevecht. 't Bedruckte Volck, doet ghy den last verlichten, En slaet ter ne'er d' hovaerdige gesichten. Ghy klaert my op mijn dicke duysternis; Mijn droeve lamp maeckt ghy dat lichtend' is.
9 Met u, mijn God, kan ick door legers dringen; Door benden slaen, en over muyren springen. Volmaeckt is 't spoor, daer God ons op-geleyt; Door-loutert, 't woord; dat hy my heeft geseyt. Hy is een schild, voor die op hem betrouwen; Want, wie is God? wie, om daer op te bouwen, Een Rotz, als hy? ons Heer, ons ware God, Die nimmermeer ons over-gaf ten spott'?
10 God geeft my kracht; hy maeckt mijn wegh volkomen, Alwaer icks' oyt, hem dienend', heb genomen. Hy maeckt my rap, gelijck een Herten-hind'; En op mijn hooght' herstelt hy my geswind. Mijn handen zijn 't, die hy heeft leeren schermen;
Een stalen boogh verbreeck' ick met mijn ermen. Den schild uw's heyls, gaeft ghy my tot een schut; Vw rechter-hand, die heeft my onder-stut.
11 Vw sacht gemoed heeft my seer groot doen wesen, Ghy maeckt mijn stap veel ruymer als voor desen. Onwanckelbaer doet ghy mijn enck'len staen. Ick volghde mijn Vervolgers achter-aen. 'k En keerde niet, voor datse zijn gebleven; Ick sloeghtse dood, en braght haer soo van 't leven. 'k Door-stackse, dats' haer niet beweeghden meer. Sy vielen plat ter aerden voor my ne'er.
Cookies on Poetry Cove