Pause. 6 Heeft God, van sijn toorn beseten, Het genadigh-zijn vergeten? Ons, sijn ontfermhertigheyd, Toe-gesloten en ontseyt? Daer na seyd' ick, dit bedencken, Streckt alleen om my te krencken. Maer Gods rechter-hand is goed; Sy verandert suyr in soet.
7 'k Sal gedencken, 's Heeren daden, Om my beter te beraden, Vwer wond'ren, van ouds-her, Meugen, van na-by en verr'.
'k Sal betrachten all' uw wercken, Om mijn swack gemoed te stercken; Van uw daden houden spraeck; Daer in stellen mijn vermaeck.
8 Heere-God, uw hooge wegen, Zijn in 't Heylighdom gelegen. Wie is soo een God, in eer'? Wie, een Goot-God, als mijn Heer? Ghy, zijt die God, die voor-henen, Ons met wond'ren zijt verschenen; Die uw sterckt', hier opter Aerd', Onder Volck'ren openbaert.
9 Vwen arm verlost' uw kind'ren, Dat u niemand kon verhind'ren; Iacobs, Iosephs edel bloed, Toonde ghy 't in over-vloed. Ghy waer 't, dien de wat'ren sagen; Maer sy konden 't niet verdragen. Sy zijn bevende beroert, En d'af-gronden om-geroert.
10 Dicke wolcken, gaven water; d' Opperst', een verbaest geschater; En uw pijlen gingen he'en, Van daer boven hier bene'en. 't Rond was vol van donder-slagen; Vw gestage blixem-vlagen, Maeckten op de Weereld dagh; 't Aerdrijck beefde dat men 't sagh.
11 Heer, uw wegh was door de baren, Daer de groote wat'ren waren. Al waer ghy zijt door gerent, Zijn uw stappen niet bekent. Ghy waer't, die uw Volck geleyde, Als een Kudde, die ghy weyde. Onder Mós' en Arons hand Dreeft ghy 't na 't beloofde land.
Cookies on Poetry Cove