II. Pause. 17 Gedenckt hier aen, de Vyand smaed den Heer; En 't Heydens Volck, dat dwaes is en verbastert, Heeft uwen Naem, uw Heyligheyd gelastert; Vertreden al uw Heerlickheyd en eer'.
18 En geeft de ziel uw's Tortelduyfs niet aen Het wild gediert'; en wilt ons niet vergeten In eeuwigheyd, die over-hoop gesmeten, Ellendigh zijn, en jammerlick vergaen.
19 Siet-aen 't verbond, dewijl geheel het land Is vol van duystr' en overdeckte kuylen, Daer Moordenaers, daer in de Roovers schuylen; Die met geweld hier nemen d'over-hand.
20 En laet ons niet in schaemt' en schande we'er Te rugge gaen. Laet uwen Naem doch prijsen, Van d'Onderdruckt'; eerbiedigheyd bewijsen, Van 't arme Volck; daer van ghy blijft de Heer.
21 Staet-op, O God; twist uwe twist-saeck uyt; Gedenckt den smaed, die u is weder-varen, Den ganschen dagh; in dit onstuymigh baren, Van desen Dwaes; bedwinght sijn wreed geluyt.
22 Heught sijn geroep; vergeet niet het getier, Dat ghy moet van uw We'erpartijders hooren, Geduyriglick; en dringht tot aen uw' ooren. Het klimt gestaegh ten Hemel-op van hier.
Cookies on Poetry Cove