Pause. 4 Des Heeren Wet bekeert, Volmaeckt ist, watse leert; Sijns monds getuygenis, Dat Menschen, dom en slecht, Met wijsheyd onder-recht, Gaet seker en gewis. 't Bevel, dat God ons doet, Verblijd ons het gemoed. Reyn is 't Gebod des Heeren. Wy zijnder door gesticht, Ons oogen door verlicht, Dat sy haer opwaerts keeren.
5 Gods vrees' is reyn van aerd, Die met geen sond' en paert, Bestaend' in eeuwigheyd. Gods recht, dat draeght den naem, En waerheyd ist al t' saem; Rechtvaerdigh ist geseyt, Geen goud, hoe veel, hoe fijn,
Kan soo begeerlick zijn; 't Is lichter te versetten. Geen honigh is soo goet, Geen honigh-seem soo soet, Als Gods gegeve wetten.
6 Oock wert daer door uw knecht Met klaerheyd onder-recht, Vermaent en aen-geseyt, Dat in het doen van dien Is grooten loon te sien, Tot troost en saligheyd. Maer wie souw doch verstaen, Hoe dat wy ons mis-gaen, Hoe grof, hoe menigh-malen? Maeckt ghy my reyn van 't quaed, Dat my verborgen schaed, Onwetend' af doet dwalen.
7 Houd my van trotsheyd vry, Dat sy niet heersch' in my, Dan sal ick zijn oprecht; En, reyn van groote sond', Gaen houden uw verbond, Als een getrouwe knecht. O Heer, laet wat ick segh, En peynsend' over-legh, V wel-behaegh'lick wesen, Die mijn Verlosser zijt, Mijn Rotz-steen, die altijd, En eeuwigh blijft gepresen.
Cookies on Poetry Cove