II Pause. 10 De Maen, die voor den tijd is vast-geset, Heeft hy gemaeckt, en selfs gestelt de Wet. De Son, die weet haer onder-gang en stonden, Daer aen sy blijft jaer-uyt-jaer-in gebonden. Door duysternis beschickt ghy ons den nacht, Na dat de Son haer dagh-reys heeft volbraght. Dan treden-uyt de Dieren van de wouden, Die haer by-daegh voor ons verborgen houden.
11 Dan stappen oock de jonge Leeuwen uyt, Al brieschend' om een roof met wreed geluyt, Om soo haer voer van haren God te soecken, En met de Son vertreckens' in haer hoecken. Sy spoeden wech, en vlieden vlijtigh he'en, En doen den mensch al weder veyligh tre'en.
Sy liggen in haer holen ne'er-gedoken, Soo haest het licht sich weder siet ontloken.
12 Dan gaet de mensch weer onbekommert voort, En doet sijn werck, gerust en ongestoort. Hy arbeyd dan, om van sijn winst te leven; Daer gaet hy sich tot 's avonds toe begeven. Hoe groot zijn al uw wonder-wercken, Heer, By ons verhaelt, en die wy kennen meer! Met wijsheyd hebt ghy haer gemaeckt voor desen, En 't Aerdrijck van uw goed'ren vol doen wesen.
13 De Zee, die ghy oock door uw macht bestiert, Heeft in haer kolck het wriemelend gediert; Haer wijtt' is groot; haer gronden, niet te peylen; Haer ruymt' is voor de schepen, dieder zeylen; Een wandel-baen voor den Leviathan, By u gemaeckt, dat hyd'er spelen kan, En lustigh zijn, met groot' en kleyne dieren, Die, sonder tal, rond-om de stranden swieren.
Cookies on Poetry Cove