Pause.
5 En nu, wat ist, dat ick verwacht', O Heer?
Mijn hoop' is op u, meer en meer.
Verlost my doch van al mijn over-tre'en,
Daer van ghy hebt de maght alleen.
En stelt my niet, terwijl 't my qualick gaet,
Aen dwase menschen tot een smaed.
6 'k Sta stom; mijn mond sal ick niet op doen gaen;
Want ghy, O Heer, hebt dit gedaen;
Het is uw werck. Maer echter, neemt de plaegh
Van op my wech, die ick nu draegh.
'k Beswijcke van 't bestrijden uwer hand,
Die my bevecht en overmant.
7 Als ghy den mensch, om d'ongerechtigheyd,
Castijd en straffingen bereyd,
Soo maeckt ghy sijn bevalligheyd mismaeckt;
Gelijck een mott', eens aengeraeckt,
Soo smeltse wech; ja met een woord geseyt,
Een yder mensch is ydelheyd.
8 Hoort mijn gebed, neemt-aen mijn droevigh lied,
En swijgt tot mijne tranen niet.
Want ick ben vreemd, by u, waer ick my keer';
Gelijck mijn Vaders oock wel-eer.
Verquickt my dan, en wend u af van my,
Eer dat ick ga, en niet meer zy.