III. Pause.
13 Daer na, doe 't Ioseph al beheerde,
Quam Israël; die daer verkeerde,
Als vreemdelingh, in 't land van Cham;
En God gaf, eer men 't selfs vernam,
Sijn Volck den wasdom; dat het ras
Sijn Vyand veel te maghtigh was.
14 Doch hy keerd' om, in weynigh jaren,
Het hert van al d' Egyptenaren.
Sulcks, dat sijn Volck quam in den haet,
En dat men 't aen-deed alle quaed.
Geen handel met haer om en gingh,
Als daer men 't door bedroogh en vingh.
15 Hy sond en deed haer Mosen hooren,
En Aron, sijnen Vyt-verkooren.
Die beyde deden teeck'nen daer,
Van sijn bevelen, onder haer;
De wonder-wercken, die hy wouw
Dat Chams gewest aen-schouwen souw.
16 Hy nam den dagh sijn glans en luyster;
Sond duysternis, en maeckt' het duyster.
Sy zijn sijn woorden noch sijn geest
We'er-spannigh in haer doen geweest.
God maeckt' hun water-stroom tot bloed,
Hun visschen dood' hy in de vloed.