VI. Pause.
23 De vyand heeft haer ne'er-gedruckt;
Sy, dienstbaer, onder hem gebuckt;
Verneerdert zijns' en kleyn gewerden.
God heeft haer dick-mael hulp vereert;
Maer hem vergramdens' in 't volherden
Der sonde, die haer heeft verteert.
24 Doch als hun schreyen is gegaen
Tot voor sijn oor, soo sagh hys' aen,
En dacht gestaegh, tot haren besten,
Aen sijn verbond; en 't was hem leed.
Hy gafse gunst, ten langen-lesten,
Voor 't aengesicht van dien het speet.
25 O Heer, ons God, keert wederom,
Verlost ons uyt het Heydendom;
Versamelt ons, die ghy verspreyde;
Op dat wy eenmael noch te saem,
In spijt van die ons wech geleyde,
Beroemen mogen uwen Naem.
26 Gepresen zy ons God en Heer,
Die Israël behoud in eer';
Hoewel het seer veel heeft geleden.
Gelooft sy God in eeuwigheyd,
Ia, in der eeuwen eeuwigheden,
By 't Volck zy, (Het zy soo) geseyt.