Het nieuwe werck der psalmen van den koningh David

I. Pause. 5 Ghy stelts' een pael, die sy niet over-gaen. Geen Zee sal 't land soo wederom beslaen, Noch met haer stroom de bergen over-trecken, Of 't gansche Rond met wateren bedecken. Door Dalen send ghy uw Fonteynen uyt, Die wand'len door 't geberghte met geluyt; Ghy doetse langhs de bergen henen swieren, En geven dranck aen alle wilde dieren.

6 Sy drencken al 't gedierte van het woud, En 't Vee, dat sich op velden onder-houd. Met haren vloed en liefelicke beecken Kan al het Wild sijn heete dorsten breecken. 't Gevogelt' oock dat door den Hemel sweeft, En sijn geluyt van tusschen tacken geeft, Woont daer ontrent, doet sijne stemmen hooren, En geeft vermaeck aen alle menschen-ooren.

7 God drenckt 't geberght' uyt sijn verheven zael; Het Aerdrijck, met de laeghten al-te-mael, Gelijck wy sien en opentlick bemercken,

Versadight hy met vruchten sijner wercken. Hy doet het gras voor beesten spruyten uyt; Tot 's menschen dienst, oock veelherhande kruyt. Hy doet het brood voort-komen uytter Aerde, Dat by den mensch is hoogh gestelt in waerde.

8 Hy geeft den wijn, de vreughd van s' menschen hert; En oly' oock, daer van men blinckend wert. Hy geeft het brood, om 's menschen hert te stercken, En staegh bequaem te maecken tot het wercken. De boomen Gods, de Ced'ren van den Heer, Op Libanon by hem geplant wel-eer, Verzadight hy met liefelicken regen, Die over haer komt neder-waerts gesegen.

9 Daer siet men dat de Vogel nesten bouwt; De Dennen zijn 't, daer d' Oyvaar sich onthoud; Daer woont hy in, en weet sijn nest te maken; De Steen-bock tracht de hooghten te genaken; Die zijn voor hem; daer loopt, daer klimt hy op, Tot boven aen den alder-steylsten top. De Steen-rotz is de Schuyl-plaets der Conijnen, Daer gravens' in, die siet mens' onder-mijnen.