III. Pause. 11 De Steen, daer op het Bouw-Volck morden, By haer verworpen en versmaed, Is tot een hooft des hoecks geworden, Daer 't gansch gebouw sich op verlaet. Dit is het werck des Heers der Heeren, Dit is door God alleen geschiet, Soo wonderlick, hem selfs ter eeren, Gelijck men 't voor ons oogen siet.
12 Dit is den dagh, van al de dagen, By God gemaeckt, den grootsten dagh. Laet ons van vreughd' altans gewagen, En vrolick zijn, al wat men mach. Och, Heere, geeft uw heyl; och, Heere! Geeft voor-spoed nu, te deser tijd; Op dat het Koningh-rijck vermeere, Van dien ghy ons tot Koningh wijd.
13 Hy, die in Gods naem wert verheven, Sy nu gesegent boven al. Wy zijn 't, die u gaen segen geven, Vyt 's Heeren-huys, met bly geschal. De Heer is God, daer op wy bouwen. Die ons verlicht, na veel gevaers. Bind het Feest-offer vast, met touwen, Tot aen de hoornen des altaers.
14 Ghy zijt mijn God, dien ick sal poogen Te loven, al mijn leven langh.
V, O mijn God, sal ick verhoogen, Met snaren-spel en bly gesangh. Beroemt den Heer, wilt vreughd bedrijven, Al die op Aerden zijt verspreyt; Want hy sal goedertieren blijven, In aller eeuwen eeuwigheyd.
Cookies on Poetry Cove