Pause.
6 Ghy doet, dat d'uyt-gangh van den morgen,
En van den avond, juycht;
Dat mensch en vee, voor al uw sorgen,
Vw hoogen lof betuyght.
Het land besoeckt ghy; na den regen,
Maeckt ghy den acker graegh;
En wederom, met water-zegen,
Verrijckt ghy 't even-staegh.
7 Vol waters zijn des Heeren beken.
Als ghy 't land hebt bereyd,
Doet ghy sijn koorn het hooft op-steken;
Ghy geeft het vruchtbaerheyd.
Ghy drenckt sijn op-geploeghde kluyten,
En stortse plat ter aerd';
Ghy weeckts' en doet'er 't graen uyt-spruyten,
Dat van ons wert gegaert.
8 Ghy kroont het jaer met mildigheden,
't Zy dat het komt of scheyd;
Vw voeten druypen, waer zy treden,
Van smeer en vettigheyd.
Besproeyen sy de woeste weyden,
Stracks dragen heuv'len gras.
Tot groeysaemheyd sal 't sich bereyden,
Al wat onvruchtbaer was.
9 't Veld, daer het vee wert op-gedreven,
Is rond-om over-kleed,
Van kudden schijnt het selfs te leven;
De dalen, wijd en breed,
Zijn over-decht met koorn, en juygen;
Oock singens' uw beleyd;
Ia, leeren ons, en zijn getuygen
Van uw mildadigheyd.