III. Pause.
16 De Heer wert kenbaer en vermaert,
Want hy heeft recht gedaen op Aerd.
De Godloos is, tot sijner schanden,
Verstrickt in 't werck-stuck sijner handen.
17 De Boose sullen nu voortaen,
Recht toe, recht aen, ter Hellen gaen.
De Heydenen, die God vergeten,
Die werden daer in ne'er gesmeten.
18 Maer, die den Heer ontsiet en acht,
Sal werden in de nood bedacht.
d'Ellendige, die na God hooren,
En sullen nimmer gaen verlooren.
19 Rijst, Heer, en laet de mensch sich niet
Verstercken tot uw's Volcks verdriet.
Daeght, ghy, de Heyd'nen in 't Gerichte;
En oordeelts' eens voor uw gesichte.
20 O Heer, jaeght haer verbaestheyd aen,
En laets' in schrick van u verstaen,
Als sy 't verderf uw's Erfdeels wenschen,
Dat ghy zijt God, en sy maer menschen.