Pause.
6 Argh-listigh zijns' en ongebonden,
By haer wert door en door gesocht,
Wat schalckheyd oyt heeft uyt-gewrocht;
Wat 's menschen hert' en diepste gronden
Quaed-aerdighs vonden.
7 Maer God, wien dit ras sal verdrieten,
Die 't oogh geset heeft op haer doen,
Sal haesten, buyten hun vermo'en;
Met plagen haer gaen over-gieten;
En pijlen schieten.
8 Hun eygen tongh, die salse tegen
Haer selven noch doen stooten aen,
Doen t' eenemael verlooren gaen.
Elck, die haer scheen te zijn genegen,
Sal gaen sijns-wegen.
9 Dan sullen al de menschen vreesen,
En maecken kond, dat God nu werckt;
Wiens doen by haer sal zijn gemerckt.
Seer sullen sy, met my, in desen,
Aendachtigh wesen.
10 't Rechvaerdigh Volck sal sich verblijden,
En vreughde-plegen in den Heer;
Op hem betrouwen meer en meer;
Ia, sich beroemen selfs in tijden
Van bitter-lijden.