II. Pause. 8 Den Basans-bergh is een bergh Gods, Die, op haer hooge bulten trots, De wolcken schijnt te tergen, Met haren op-geheven top: Maer, seght eens, waerom springht ghy op, Ghy hoogh-gebulte bergen? 't Is Zions Bergh, dien God begeert, Daer hy voortaen wil zijn gëeert; Daer hy wil op gaen woonen; Daer hy oock sal, in eeuwigheyd, Woonachtigh zijn met majesteyt, En heerschen op sijn throonen.
9 De waegh'nen Gods, 't Heyr van den Heer, Zijn twintigh duysend, en eens meer; Daer onder is de Heere Een Sinaï, in heyligheyd; Die sich daer had een plaets bereyd, Staet hier nu in sijn eere. Ghy God, naemt de gevanckenis Gevanck'lick wech, en zijt gewis In hoogten op-gevaren; Veel gaven, die ghy mede-naemt, Hebt ghy den Menschen voor-beraemt; En sult die niet versparen;
10 Ghy sults' uyt-deelen, selfs oock aen De Weder-hoorigh', om voortaen Te zijn uw' Vyt-gelesen; Gelooft zy God, die ons verzaed, Die dagh aen dagh ons over-laed; Ons Saligheyd komt wesen.
Die God, die is de God geseyt Van ons volkomen saligheyd; By hem, den Heer, is 't leven; By hem is d'uyt-komst' in de dood; En hulp, in d'alder-swaerste nood, Kan hy alleen ons geven.
Cookies on Poetry Cove