III. Pause.
12 Sy heughden sijne wond'ren niet,
Die hy soo veel gebeuren liet,
In 't land van Cham, ontrent de stranden,
Alwaer hy aen de Schelf-Zee deed,
Dat vrees'lick was, en ons verstanden
Te boven gaet, gelijck men weet.
13 Dies seyd' hy, 'k salse doen vergaen;
En, had maer Moses niet gestaen
Voor 't aenschijn Gods en in de scheuren,
Om sijnen toorn te keeren af,
Men had het doen al sien gebeuren,
Dat hyse ten verderve gaf.
14 Sy smaden het gewenste land,
Dat vruchtbaer was aen alle kant;
Gods woord en had daer geen geloove.
Sy murmureerden tegens hem;
Niet meer en hoordens', als de Doove,
Na 's Heeren duydelicke stem.
15 Sulcks hief hy tegens haer sijn hand,
En swoers', in plaets van onder-stand,
Te sullen vellen in woestijnen,
En onder Heydenen hun zaed
Ter ne'er te slaen, te doen verdwijnen,
Verstroyend' haer en haren Staet.