III. Pause. 11 Stort over haer uw gramschap uyt, O Heer: De hitt' uw's toorns, die grijp' haer aen de leden. Wilt haer Paleys verwoesten en vertreden. Haer Tenten moet geen mensch bewoonen meer, Want, dien ghy slaet, vervolgens' even-hart; Sy plagen hem, dien 't u lust te beproeven; Sy maecken praet van uw Verwondens smart. Al wats' ons doen, is spotten en bedroeven.
12 Hoopt sond' op sond'; sent straff' aen straff' op haer. Doets', Heer, tot uw gerechtigheyd niet komen, Laets' uyt het boeck des levens zijn genomen; Laer haer niet aen-geschreven zijn aldaer. Doch, ick ben gansch ellendigh en veracht. Vw heyl, O God, neem' my, die ben verstooten, In hooghten op; soo sal mijn na-gedacht, Met sangh en danck, uw hoogen Naem vergrooten.
13 En dat sal u zijn aengenaem, mijn Heer, Meer, als een Os, die u ten offerhande Kan sijn geslacht. Sachtmoedigh' in verstande, Die sullen 't sien, en haer verblijden seer. Van die u soeckt, sal leven 't saligh hert. 't Noodruftigh Volk wil God de Heer verhooren; En wie van hem met smert bevangen wert, Dien smaed hy niet; oock gaet die niet verlooren.
14 Dat 't Aerdsche Rijck, dat Hemelen en Zeen, Hem seggen lof, met die men daer siet leven; Want God en sal sijn Zion niet begeven, Maer maken vry, en bouwen Iudaes Ste'en; Alwaer sijn Volck sal erfelick te zaem Woonachtigh zijn, en Zions bergh betreden, Van zaed tot zaed; soo langh daer 's Heeren Naem Sal zijn bemint, en werden aen-gebeden.
Cookies on Poetry Cove