VRienden die met u verkeeren En u schynen aen te sweeren Vriendtschap, liefde, gunst en trou Ick veel min gelooven sou, Als de geuse Predicanten Willende 't geloof in-planten, Schoon sy sonder waerheyt zyn, Want sy schuyven de gordyn Van hun valsche ketteryen Voor de Waerheyt, en bestryen 't Recht Geloof, het is gewis Dat in hun geen waerheyt is. Sulcken trou is nu te vinden By de gene die-men vrinden Jae als eygen broeders hout, Heet van buyten, binnen kout. Die met vrienden wilt verkeeren Sal op eenen dagh meer leeren Dan op seven ander, als Hy hun vlucht en acht-se vals. Tot een proef dient maer te vraegen Aen de geen' die vrienden claegen
Wesende in noodt en pyn, Hoe dat sy gevaeren zyn By de vrienden, die sy achten Om dat sy daer gunst van wachten, Troost en hulp in swaren noodt Maer dan was de vrientschap doodt. Vrienden sullen met u hand'len Eten, drincken, en gaen wand'len En u wysen alles goedts Tot de leste druppel bloedts, Sullen u hun gelt-kist wysen Hun geluck en voor-spoet prysen Glori' roemen, en daer by Stoeffen, craken, met u vry, Ene seer open-hertich spreken Maer begint eens u gebreken t'Openbaeren, dan is't niet, Als een troosteloos verdriet. Dan is't swygen in-gespannen, En 't medooghen uyt-gebannen, Dan wordt liefde kout en slap, Die niet langer duert als pap. Zynde heet, om kout te worden, Die tot gunst wilt vrienden porden Spreeckt gy hen van swaricheên Siet wat on-een-paricheên, Gy op uwen hals sult trecken, En hun gunst tot nyt verwecken, 't Spreeck-woordt vast en seker gaet Dat-men 't vyandts nydt en haet Al veel sekerder sal vinden, Als de slappe gunst der vrinden. Vrienden gunst en duert niet lanck Sy eyscht winst maer geenen danck,
Geen begeerlijckheyt van claegers, Geen gesmeeck oft druck van vraegers Schoon den noot hen had' vercracht, Vande vrienden wordt geacht, Sy bescherpen soo hun sinnen Dat geen troost en is te winnen Schoon gy in veel armoed' vroet Daer en rest geen aes van't goet Om den even mensch te helpen, Oft den droeven noodt te stelpen, Sy besuyckeren hun reen Met een vriendelijcken neen, En men bakert soo de leughen Dat sy niet meer clagen meughen, Hun vermogen is dan niet Als gy spreeckt van u verdriet, 't Waren averechtsche liefden Daer sy eerst u med' geriefden, Vriendtschap is gestropieert Als gy van hun iet begeert.
Cookies on Poetry Cove