Op de doodt van myn twee jonghe kinders Sone ende Dochter kinder-lycken. WIe maeckt u kermen soo luyt ruchtich En t'hert soo swaer bedroeft en suchtich Dat t'schier beswyckt in al t'verdriet Gunt ghy u Kindt den Hemel niet? Aen die voor u den Heer hier boven Sal altyt bidden, dancken, loven, En u doen hebben alle goedt Want t'is u eyghen vlees en bloedt. Cleyn kinders buyten weet van reden
Vol deughden van onnooselheden En vreesen s'werelts lyden noodt Maer lachen met de bleecke doodt. Jae schoon sy is in wesen sneller Als Arents vleugels, en noch feller Als klouw oft tanden vanden leeuw Veel min als eenen haenen schreeuw De kinders haere wreetheyt achten Om dat sy naer den Hemel trachten Soo haest hun leven webben-draet Geeyndt is en op t' knippen staet. d'Onnooselheyt sal hun bevryden Van sorgh, beswarenis en lyden En gheven d'eeuwich melody Dus offert hun gerust en bly. Ey laetse al gerustiens reysen En om hen geene droef-heyt peysen Want het Hemels Paradys Maecktse al te schoon en wys. Want niet een onnoosel kintjen Sterft, of t' wordt een Cherubintjen Tranen die m'om kinders weent Maecken Godt gram en versteent, Boven springhtmen boven blincktmen Boven singhtmen boven drincktmen Met een vry gherust ghemoet Over-vloet van alle goedt. Hier vergaertmen weynich aerde En daer paert-me, hier beswaert-me Syne siel met sondich quaet Die dan eens verloren gaet.
Cookies on Poetry Cove