SIet Silvia was ver verlaten van haer vrinden Die nievers hulp, oft troost als in't gedult cost vinden Vermits haer ongeluck wies aen gelijck een fee, Niet anders voelende in't hert als druck en wee. Sy wenschten nacht en dach haer leven uyt te storten Door d'oogen met t'getraen t'gen' t'leven quam vercorten, Sulcx dat groot wonder was in sulck een aventuer Te leven soo geperst, t'gingh tegen de natuer. Haer wys verstandt nochtans scheen haer noch te vermanen Tot droef-leet-wesen, om dat sy soo veele tranen Vergoten had', in al dit lyden en de smert Jae schoon haer moedicheyt tot hulp quam aen het hert. Haer trou stantvasticheyt werdt tot haer grooter suchten Genomen voor mis-daet, als Cloriman gingh vluchten Van haer getrouwicheyt, jae beldt sijn selven in Dat haren swaeren druck quamp uyt geveynsde min, Dit comt hem meerder sorg en achter-dencken baeren Om haer noch nauwer als gesloten te bewaeren, Siet! hoe de belg-sucht ons van vreught en rust berooft, Die haer maer in en volght en in het minst gelooft, Den druck van Silvia stets als het water hooghde Waer-om dees droeve siel ach! anders niet en pooghde Als te verdrincken in haer traenen en gesucht Mits sy was uyt-geweent, en vol van on-genucht. Sy socht gedurich aen tot t'levens eynd' te comen Jae snachte naer de doodt in plaets daer van te schroomen
De liefde die sy droech tot Cloriman, was niet Als pyn, smert en getreur, geween, ramp, en verdriet. Die naer de waerheyt van haer swaricheyt wilt luyst'ren, Can daer-in medecyn van hondert duysent pluyst'ren Bevinden, by soo veer dat iemandt met het quaet Van d'ergh-waen is besmet, die hier te boven gaet De liefde en de trouw, die hier den lof vermindert Van Eeldom, naem en faem, die hier de deught soo hindert. Dat wraeck roept voor Godts throon, ach is't geen groote pyn Daer door de jalosy twee zielen twistich zyn? De liefde can den staet van't Houwelijck verheffen En door de jalosy soo isset selden effen, De vreught dan haest vergaet, jae op een oogen-blick Raeckt liefde in den bandt van af-keer en veel schrick. Het is soo blinden loth dat dweers en scheef can vallen En als't niet recht en valt, is't houw'lijck niet met allen. Het houwelijck is wel een costelijcke erff, Maer hoe het gaet oft niet, 't en is maer water-verff By d'edel Suyverheyt, de Suyverheyt can geven Een vry en los gemoedt, een on-becommert leven. En 't houwelijck veel sorgh, die swaerder is als loodt En daer niet uyt en volght als een gewenste doodt. Die maer de deught en kent van Silvia, can leeren Hoe dat-men schouwen moet d'alenden en de zeeren Van't houw'lijcx on-geluck, met lyden en gedult, En hoe-men vluchten moet de in-geboren schuldt Van quaey genegentheyt, tot al te grooten Staeten Die ons beswaeren, als de ziel eens moet verlaeten Het lichaem, ach dan wordt het hatich quaet ververst Van d'on-rechtveerdicheyt, die 't hert van binnen perst. Hoort maer de clachten aen, die Silvia uyt-braeckte, Als sy naer d'eynd' van rou, met groot verlangen haeckte:
Wie soeckt in d'armoed' niet het leven vande rust? Als in den ryckdom soo te leven sonder lust? ô Góòn neemt van myn hooft de Croon die met verlangen Van my, soo on-verdacht door t'houwlijck is ontfangen, Want waer-toe anders dient myn grootheyt als tot pyn, En vergelijckingh van die onder-worpen zyn Aen alle slaverny, terwylen myn gebieden Veel onder-daenen heeft, en selfs comt my geschieden De grootste straf, en schand', leet, pyn en swaer alend' Die geen geselschap heb, als droefheyt sonder end': ô Goden waer-om comt gy dit niet eens beletten Dat ick onnoosel lyd', soo schandelijcke smetten, Van d'on-verdraeg'lijck quaet des over-spels, is dan, U aengenaem de sond', van myn belgh-suchtich man? Neemt myn onnooselheyt voor sekerste getuygen Hoe dat ick t'on-recht moet voor d'helsche furi buygen Van Cloriman, schoon ick eylaes on-schuldich ben Van 't op-geleyt misdaet, al 't gen' dat ick beken, Is waer gelijck gy weet, gunt my dan beter daegen. In't leven tot myn troost, die soeter zyn om draegen Oft geeft my haest de doodt, die ick veel liever kies Als't leven, ach 't is tydt, want ick de spraeck verlies. Dees clachten hilpen niet, haer man bleef ongenaedich Syn helsche Jalosy die was te over-dadich, Jae groyden meer en meer. met grooten over-last Aen't herte, want schoon dat sijn Silvia was vast Gesloten, Cloriman vol sorgh en achter-dencken En was noyt sonder vrees, oft iemant haer mocht krencken, Oft Silvia daer uyt noch eens ont-slopen had' Oft iemandt haere schoont aldus becropen had'. Als hy den regen sach, was hy in duysent vreesen In ancxt en swaere pyn, oft Jupiter mocht wesen
Die haer beslaepen quam, soo als hy eertyts dé In schyn van regen, aen de schoone Danaé. Sach hy de gulde son op 't dack des torens schynen Soo brocht de jalosy hem oock in duysent pynen, Oft dat Apollo noch eens uyt den hemel quam Die Daphne als een boom in sijn twee armen nam, Jae vreesden Eolus den Godt van al de winden, Soo 't maer eens waeyde, by sijn Silvia te vinden: En quam daer Zeeschen storm so was hy voor Neptuyn Besorght, oft hy eens had gecomen naer de duyn Des waters, en alsoo sijn Silvia beclommen, Oft wel de Tritons, die ontrent den toren swommen, En soo den Hemel maer door eenich fel tempeest Van blixem open gingh, was Cloriman bevreest Oft al de Goden t'saem, daer hadden uyt gevlogen, En sijn lief Ega met behendicheyt bedrogen, Jae sach hy by geval een vogel in de locht Dan was't dat hy met schroom op Jupiter weer docht. Verandert in een Swaen om Leda te becruypen In voegen datter niet verby 't gesicht cost sluypen. Syn swaere vrees vol pyn, en sorgend' achter-ducht Was hem een oogh-gemerck van vuyle bellegh-sucht Die Cloriman soo seer, in al sijn leden quelden Dat hy sich in het minst dat leven had, on-stelde, Jae tot de steenen toe des torens metselry Die dienden hem tot spyt van sijne jalosy, Oft dat se somtyts weer, gespleten van malcand'ren Eens mochten in de form van eenen mensch verand'ren Als in het leven bleeck, van den Daucaleon, Vermidts sy saegen 't licht van sijn gesloten son Soo werd' sijn jalosy, oft ergh-waen daeghlijckx felder En booser als te voor, hy sou haer in een kelder
Qui morbum noscit principium curationis requirit.
Gesloten hebben, soo hem niet en had' beswaert De vrees, dat Pluto uyt de hel sou door de aert Gecomen hebben, om sijn liefste oock te stelen Gelijck Proserpina, dus ded' hy niet als quelen, En suchten nacht en dagh, de werelt scheen te cleen Om te bewaeren, die hy hiel voor hem alleen, En soo hy haer eens vond' een crans van bloemen vlechten Begost sijn belgh-sucht weer sijn sinnen te bevechten, Want siende dat sy had' in handen een Narcis, Creegh weder-om het hert vol van becommernis, Geloovende dat was den man die had' gedraegen Den naem van dese bloem daer hy geen groot behagen oft liefde in en had, dus wirpse in de zee Tot voedtsel van meer rou, druck, lyden, smert en wee. Die Silvia daer door onnosel moest gevoelen, Om datter niemandt cost sijn iver-sucht vercoelen, 't gebeurden op het lest dat desen Cloriman Besiende sijnen arm, werdt daer belgh-suchtich van, Om dat hy droegh een vlecht van haer gout gele haeren, Die hy (in plaets van die noch langer te bewaeren) Liet in het vlammich vier verbranden tot droog asch, Maer als hy peysden dat den vogel Phenix was Daer uyt verresen, soo begost hy weer te beven, En dat haer water werdt uyt een fonteyn gegeven Begost hy op een nieu te raesen, midts daer in Des Ecchos minnaer was verdroncken door de min, Men gaf haer anders niet als Tortel-duyven t'eten Om datse noyt en sou haer Suyverheyt vergeten, En blyven totter doot getrou aen hem, die laes Door enckel jalosy, geworden was als dwaes, Sot ende sinne-loos. Socht Silvia te comen. Tot vaeck-lustigen slaep, den swaeren Godt der droomen
Hem stracx te voren quam, uyt sorgen dat hy sou Al slaepende in't bed', sijn over-kuysche vrou Ont-eert hebben, die hy meer achte als sijn selven, Soo quam den iver-sucht sijn eygen wysheyt delven. Jae raeckte somwyl maer sijn handt aen Silvia (Dat hy't self niet en wist) daer en was geen gena, De handt die had' mis-daen, jae boven dat sijn ooghen, Als sy hun on-versients begonsten eens te boogen Naer Silvia, daer-op terstont grammoedich werdt, Geloovende dat sy die veel meer als sijn hert Beminden, soo quamp hem de jalosy bespringen, Die noyt geen eynde nam, voor dat-men om sach bringen Den armen Cloriman, van d'eygen Onder-daen, Om Silvia sijn vrou, van quelling te ont-slaen. In sulcker voegen is desen ramp-saligen Hertoch, inde vervloeckte raserny van belgh-sucht oft jalosy, on-geluckich gestorven. Soo haest Silvia (nochtans niet tegen-staende haer onlydelijcke swaericheyt) de doodt van haeren Man verstaen hadde, is daer-om al soo droef geweest als te voren om sijn raserny, niet willende uyt den toren comen, bedenckende dat sy nu een weduwe was, en haer weder-paer verloren hadde, die daer-naer soo seer beclaeghde sijn ydel vaewaentheyt, tot haer onnooselheyt, als sulcken droeven eynde, om sijn slecht-sinnicheyt. Nulla dies tempusque potest dissolvere amorem. Cicero.Amor calcat fastum.
Cookies on Poetry Cove