Bewys. Het redelijck gebruyck can ieder een genoegen, 't Misbruyck in tegendeel baert op het eynd' veel pyn Wie wenscht dan door het goedt sich tot geen rust te voegen Als door het quaet altyt op't lest misnoeght te sijn. Die sijn vijf-sinnen mist, en leeft hier noyt volcomen Maer is als hallef doodt gesloten in een hol Vol doncker duysternis, daer hy niet doet als droomen En suchten sonder eynd' jae vroeten als een mol. Heeft u den Heer begaeft met sterck volmaeckte leden Gevoelen en gehoor, gesicht, reuck, en den smaeck Wat is't al soo ghy die niet wel en wilt besteden Tot sijnen dienst alleen, en u daer-by ontbraeck Hop', liefde en geloof, dus dient altyt te letten Op 't redelijck gebruyck, u sinnen en gemoet Te smeden op het aenbeld' van Godts vaste wetten Dat sy noyt dolen door misbruyck in swerelts goet. Een lichaem overlaën van schoonheyt, can eerst vallen Door eygentlick misbruyck, als t'niet is ondersteunt Met krucken vande deught, dan is't al niet-met-allen Als door de swaricheyt de siel daer-onder kreunt, Iae schoon dat ieder vlamt door veel becoorlijckheden Der schoonheyt op de schoont van ryckdom, eer, en staet, Geleertheyt oft kunst, en dat hy naer de reden Die niet gebruyken can, sy strecken hem tot quaet Als hy door eer en pracht compt tot hooveerdich leven Door't gelt tot giricheyt, door kunst tot sotterny
En de geleertheyt can hem licht veel dwalingh geven Iae Godt vergeten doen, is hy waenwys daer-by, Die dicwils daer-uyt compt, laet u dan noyt verleyen Van 't lockaes en bedroch des werelts, want sy is Te roeckloos en te teer, om door haer streelend' vleyen Den mensch te vangen met een cleyn becoorenis. Haer dool-wegh lieflyck schynt in't eerste, maer in't ende Wordt engh en moyelijck vol druck en slaverny Vol lyden en verdriet, vol doorens van allende Die noyt te rugh en can alsmen die is voor-by Wilt u dan op den wegh van waere deught begeven En heft u hert om hoogh tot Godt, soo vindt gy rust, Een redelijck gebruyck baert eeuwich durend' leven En overvloedt van vreught naer wensch en vollen lust. De herten die om-hoogh met volle tongen loven Den Schepper onsen AL en achten swerelts goedt Verganckelijcken schyn, die weten dat van boven Den segen volgen sal, wie is't die 't anders doet. Oft hy moet van den wegh der waerheyt sijn geweken En leeft als libertyn oft god'loos Atheist Al datter in de werelt is, heeft sijn wesen van iet anders, dat sonder eynde is, ende het beginsel van alle dinghen, nochtans sonder beginsel d'welck Godt is, want geen dingen hun wesen hebben van hun selven, daer is iet dat alle dingen bestiert, ende van wie alle dingen hunnen oorspronck hebben als de Elementen, Hemelen en Sterren, die niet en sijn van haer selven maer van Godt, die wy moeten kennen en vreesen. En oversulcx zijn alle Atheisten, die nievers in en gelooven, arger als beesten, die on-redelijcke dieren zijn om dat sulcken menschen hun redelijckheyt te buyten gaen ende hun selve met de beesten ghelijck maeken. Valete. Wee, wee, die inden strick van sulcken dwaesheyt steken Waer-door t'licht des geloofs vol waerheyt word gemist.
Cookies on Poetry Cove