Echos weder-klanck

Virtutis est domare quod cuncti pavent.

't IS eene groote deught in cracht te overwinnen Dat jeder een soo vreest, en met syne vyf sinnen Geensints begrypen can: dat is de doodt alleen Die niemant kan voor-by, soo seker en gemeen Als is den dagh en nacht, waer mede wy genieten Ons Rust, en hulp in sorgh, oft anders sou verdrieten Het leven vanden mensch, dat is niet dan te claer Om dat soo wesen moet: ô Godt! hoe wonderbaer In u Almogentheyt, daer soo weynige menschen Op peysen door de sond' die anders niet en wenschen Als winst van Werelts goedt, het gen' soo licht vergaet, En houdt den sondaer in eenen verdoemden staet Om d'onrechtveerdigheyt waerdoor het wort gewonnen, Dus heeft hy een quaet lot die qualyck heeft begonnen, Als Helephernes ded', maer wert daerom geplaeght, Soo als genoechsaem bleeck hoe dat Godt lich verbolgden Dat hy syn volckeren te Crygh-lustich vervolghden, Waerom hy wert gestraft, vermoort in d'eygen tent Van Judith, en soo quam hy tot syn levens endt: 'k Segh Judith, die alsoo Bethulien verlosten Van syn belegeringh dat geen bloet meer en costen. O wonderbaer geval! en Goddelycke Deught Dat soo een teere Vrouwe heeft Israel verheught En van gevaer bevrydt, een deught om haere crachten En vroôm kloeckmoedigheyt, weerder als gout te achten, Om dat sy overwint daer jeder-een voor vreest, Dat is de doodt die scheydt het lichaem vanden geest, Ick segh dat jeder-een daer wel dient op te letten Om dat niet crachtiger en is als't recht der wetten Van Keysers, Coningen en Princen ingestelt Om goedt te loonen, en het quaet door t'Rechts gewelt Te straffen met de doodt naer dat t'quaet door t'Rechts gewelt Te straffen met de doodt naer dat t'quaet is gelegen, Als de Rechtveerdigheyt eerst scherp heeft op-gewegen Dat t'selve heeft een doodelycke straf verdient Is't dan geen groote deught die dees vrees overwint? En in een beternis verkeert, seer weert gespresen Gelyck 't in't voor-belt hier van Judith is bewesen En claer genoech gethoont, dat die bracht inden noodt Vele onnoosele, selfs is gebrocht ter doodt.

Soo mach eenen sondaer dan wel seggen tot Godt: O Goddelycke en weert te vreesen Almogentheyt, oneyndelycke onbegrypelyckheyt, onsen Saligh-maecker en Verlosser: ick belyde en bekenne met inwendige droefheyt des herten: dat ick u Goetheyt heb vergramt door myn bedreven quaet der sonden, daer ick al te dickwilssoo onbedachtelyck ben ingevallen en hervallen sonder te volbrengen myn belofte van beternisse, en te vluchten quade, gelegentheyt van meer te sondigen en te schouwen het gehoor van achter-clap en Eer-schenders quade tongen; met de selve (als het betaemt) niet te berispen, maer in te volgen en te gelooven: boven dien de quade gewoonte van haestige gramschap oock al te seer gebruyckt en al te lichtveerdigh den Naem Jesus sonder eerbiedinge, en te boos-aerdigh den vermaledyden naem vanden duyvel genoemt sonder schroom: myn selven tegen de quaede becoringen en onkuyse gedachten niet wederhouden, maer behaegen daerin gehadt, en kitteling des vleesch, dickwils de waerheyt gespaert daer de selve noodigh was gesproken te worden, gelogen en sonder noodt gesworen, u Geboden versuymt te onder-houden naer behooren, en meer andere ongeoorlofde fauten begaen en inde bicht verswegen: oock het goet voornemen van beter leven niet volbrocht, het welvaeren van mynen Even mensch benyt, myn eygen Eer en lof meer gesocht als van u noyt-vol-loôfde weerdigheyt, en oversulkx u Heer (daar niet verborgen voor gehouden en can worden) vergramt: het welck my rout en uyt het binnenste des herten leet is op hope dat u bermhertige Goetheyt (medelyden hebbende met alle sondaers) myn sonden sal vergeven, myn ziel in genaede ontfangen en myn onwetentheyt niet gedencken, mits my bekent is dat uwe bermherticheyt geen sondaers doodt en soeckt, maer u begeerte en wil is dat die leeft, soo hope ick dan dat u bermhertige Goetheyt myn sonden sal vergeven, en myn ziele in de ure des doodts in genade ontfangen, in-siende en kennende den goeden wil die ick heb om my te beteren, en al de quade oude manieren van myn quaet leven te her-stellen soo als ick wensch en hope met u gratie te doen, wetende dat ick sonder u gratis niet en can doen met berouw van myn sonden, seggende met David: Quo ibo à spiritu tuo, & quo à facie tua fugiam. Psalmo 138. vers. 7. Ick segge, waer sal ick gaen van uwen geest, en waer sal ick vluchten van u aenschyn dat ick eens hop' te sien als ick sal suyver zyn, wel wetende dat ghy altyt bereet zyt de sondaeren in genade te ontfangen, soo en wil ick u gebenedydt aenschyn niet vluchten maer by-blyven, biddende dat uwen H. Geest my wil verlichten, en u gratie verstercken in al myn wercken, waer van De eer aen V, ô goDt aLLeen, ooCk anDers geen.