Achtste uyt-comen. Latronianus, sittende op sijnen Rechters-stoel, en de Martelaers al singhende voor hem ghebrocht sijnde, beschuldight de selve, die hem in-varen, thoonende geen vrees te hebben vande doodt, worden daerom tot meerder straf veroordeelt: om den tijdt van 30. daghen noch te bljiven sitten inden Kercker sonder eten oft drincken, ghelijck achter volght en uyt-gewerckt wort.
Epictetus en Astion comen uyt den Kercker al singhende in't ghesicht van den Tiran en sijn ghevolgh.
EPICTETUS SINGHT.
DOor u sullen wy Heer u vyanden beroeren Als vvy tot uvve Eer (de pijn ons op-gheleyt) Met blijschap en met vreught Soo ieverigh uyt-voeren Dat doet alleen de Deught Tot onse Saligheydt.
ASTION.
GEen menschelijcke sweerdt Godts Dienaers can verslaghen. Om dat hy die te vveerdt om hunne deughden acht En inden noodt versterckt, Wie sou dat niet behaghen Waer in dat altijdt vverckt Een Goddelijcke cracht.
Latronianus
VErvloeckte schelmen, die soo stout sijn: dat sy derven Verachten mijn gedreygh, en vreesen voor geen sterven In't gaen al singhende met blijschap naer t'schavot Het is onlijdelijck: dat sy voor eenen Godt (Die is als mensch gekruyst, ghelijck sy selver segghen,) De straf verdraghen die ick hun had op doen legghen Gans teghen de natuur, soo moeten t'Duyversl sijn Oft valse Tooveraers: dat sy de smert en pijn Min achten als den roock: daer staen die vuyle vlieghers Verleyers van den mensch en schelmse siel bedrieghers Vol valscheyt en bedroch .... seght sielen ras, wat ghy Nu sijt van sin te doen, oft in u raserny Te blijven, soft wel te aen-bidden onse Goden, Epit. Dat is noch meer gevraeght, wy volghen Godts gheboden, Die voor ons is gekruyst en daer ons vast gheloof Op steunt, dus vraeght niet meer, want wy ons houden doof Voor allen u gevley dat ons door giften, gaven Meynt te becoren, wy sijn twee ghevanghen slaven ... Doet met ons dat ghy wilt, noot anders weten sult Als dat wy Christen sijn, want ghy eenighe schuldt Van sterven in ons vind, doet naer u wel behaghen Die sterft ter eeren Godts moet naer geen dreyghen vraghen, Astion. Latroniaen in spijt van u bloet-dorstigheyt Belijden wy noch eens, ghelijck meer is geseyt: Dat wy sijn Christenen: doet ons noch eens door kerven Soo als ghy hebt ghedaen, wy sullen Christen sterven, Trots uwen spitsen baert, en breckt ons hooft dan niet, Wy lagghen met de doodt, en allen het verdriet Dat gy ons aen wilt doen. Lat. ô Goôn waer sal ick blijven Die hier soo word onteert, ... men sal hun wonden vryven Met edick en met sout soo straf soo sterck, en wreet Als 't sijn can, en daer naer, die Fielen in een heet En gloyende Fourneys vol peck en smeir doen steken Als't op sijn sieden is, soo wil ick my eens wreken .... Volbrenght terstont den last, want t'is soo mijn ghebodt Astion. Doet al het gen' ghy cunt het is voor onsen Godt Dat wy het lijden, en noch meer sullen wy geren Verdraghen tot sijn eer, ghy sult mijn siel niet deren Want s'is onsterffelijck. Epit. Tiran wy vreesen niet Wy sijn twee Christenen, dat dan Godts wil gheschiet In sijne dienaers: wy sullen ons tussen beyden Verheughen inde pijn ... Lat. Wilt s'uyt mijn ooghen leyden: Worden binnen gheleydt. En soo sy hier niet en med' en sterven, naer dat is Des' straf volbracht, sult hun inde ghevanghenis Seer strengh gheboyt en naeckt voor dertigh daghen sluyten Alwaer geen licht en schijnt van binnen noch van buyten, En dat noch spijs noch dranck aen hun ghegeven wort Om eens te sien wat aen des' Tooveraeren schort: Dat sy daer souden sonder noodt-druft connen leven, Des jae, sal ick hun hooft aen t'sweerd doen over-geven, Want t'waer te grooten schandt dat ick soo quaden saet Niet uyt doen royen sou, t'is tijdt dat het vergaet.
Cookies on Poetry Cove