Echos weder-klanck

Sesde uyt-comen. Latronianus Stadthouder vanden Keyser Diocletianus achter-haelt hebbende door t'voorschreven verraedt dat Epictetus en Astion Christenen waren, en de selve hebbende doen vanghen, worden voor hem ghebrocht en beschuldight ghebiedende: datmen hun sou slaen met stocken, geesselen, en daer naer de lichaemen met ysere haken open scheuren, en met brandende lampen onder de ooxelen pijnighen ghelijck gheschiet. Latronianus met sijn ghevolgh van Heyden uyt

ICk wil in't Christen bloet gaen scheppen mijn genucht En sien naer jonck noch oudt, dat met sijn droef gesucht My te beweghen meynt, als sy in 't yser sitten En vast geknevelt sijn, sal ick hun doen ontlitten Oft worden op een rat geleyd' tot meerder straf Van hun belijdenis, en gaen soo naer hun graf: Om dat ick wonder van hun wercken hoor vertellen .... Die noch soo stout sijn: dat sy d'een en d'ander quellen Om hun te volghen, en te hooren naer hun vals Bedrieghelijck Geloof, ick salse doen den hals En beenen breken, die ick maer can achterhalen Ick sal hem stout vermeet doen met de doodt betalen, En daerom heb ick in het midden vande stadt Mijn Rechter-stoel ghestelt, op dat ick my eens sat Sou drincken in het bloet, van die hun tussen beyden Verstouten hier en daer mijn volck soo te verleyden En brenghen op het mes: neen dit moet sijn belet Door t'sweerdt, door galgh en strop vervolghens onse Wet Van t'oude Heydendom, ten sal my niet verdrieten Het Chisten bloet als in een slach-huys te vergieten Om die hertneckigheyt, daer sy hun fondament Op bouwen ... neen men moet niet eenen hier ontrent Laten vernachten, want sy souden t'lant bederven Sy moeten (schoon sy noch soo sterck waren) sterven 1 Edelman D'uytroepers hebben uwe oorden over al Vercondicht: dat het oock alsoo gheschieden sal, Want t'heeft te langh geduurt. 2 Edelman Ick heb van dagh vernomen Datter twee Christen sijn in dese Stadt ghecomen Die wonder dinghen doen gans boven de natuur, Latronianus. Ick heb het oock verstaen, het sal hun al te suur Op comen can ick die maer crijghen in het yser Aen handt en voet gheboyt, wy sullen sien wie wijser In sijn Gheloof sal sijn, ick (die de Goden ken En t'Opper-hooft van onse straffe Recht-banck ben) Oft sy die lagghen met ons Goden, daer by spotten Met t'Keysers Wetten, noch volherden sullen in hun sotte En domme dwalinghen, soo boos, en quaet van aert 1 Edelman Voor sulcken volck en dient noch galgh noch rat gespaert ... Latron. K'en toeff geen ooghenblick: om hunnen tijdt te korten 2 Edelman De wraak lust tot de straf, tracht niet als bloet te storten Latro. Soo jemandt uyt dit volck my can bewijsen, wie Dat Epictetus is, een rechten schellem, die Een jeder een verleyd', en derft t'Geloof aen preken Dat vals is, sal ick, om mijn thoren eens te wreken Aen soo een sielen stuck, vereeren een som ghelt Voor sijn verdienden Loon. 1 Heyden. Die is van daegh ghestelt Inde gevanghenis soo ick heb hooren segghen Met eenen Astion. Latro. Ist waer, men salse legghen Te samen op een rat als sy gheray-braeckt sijn Edel Dat gaet naer onsen wensch. Latro. Gheen straffelijcker pijn Can ick bepeysen: als in d'Oli te doen sieden Soo Paeps-ghesiende ras. Edel Dat staet naer u ghebieden En volghens uwen wil, en dan soo naer de hel Tot hun veel grooter pijn ... Latron. Seght kent ghy hun oock wel? Heyden. Maer eens ghesien, t'was seer wonder aen te mercken Dat ick den outsten schelm, en siel heb uyt sien wercken Door sijne tooverij, want t'gingh boven natuur Toen hy een jonghen doof, en stom op een half uur En min daer van ghenas, ja soo de spraeck ghegeven En daer by sijn ghehoor. Latron. Het sal hem costen t'leven Want sonder toover-konst, en can dit niet gheschien. 2 Heyden. T'is soo ghelijck hy seydt, ick hebt oock aenghesien. Latron. Wat is van Astion, dat soud' ick geren weten? Een ander. Die heeft den mensch die met den duyvel was beseten Door t'teecken van een Cruys verlost, ghelijck ick noch Van daegh voor ooghen sach. Latron. T'is altemael bedroch ... Gaet brenght die sielen hier terstont voor mijnen ooghen Sulck een vermetentheydt en sal ick noyt ghedooghen: Die schelmen moeten voort, want t'waer te groote schandt Te lijden sulcken quaet, sy moeten haest van candt. Edelman Het is een Helden stuck bedrieghers om te bringhen Een ander. Den heelen nacht heb ick die sielen hooren singhen Inde ghevangenis vol blijschap ende vreught: Edelman T'is wonder dat-men sich noch in't verdriet verheught Mits hunne doodt genaeckt. Lat. Ick salse wel verleeren Sy en sullen ghelijck sy meynen niet meer keeren Daer sy van comen sijn dat sweer ick by Jupijn, Sy hebben langh ghenoegh ghesaeyt hun vals fenijn Tot ondergangh van t'volck, het gen' ick wil beletten 2 Edel Niet sonder reden want 't strijdt teghen alle wetten Gans onverdraghelijck De twee Martelaren gevanghen en gheboyt sijnde uyt. Helbardier. ... Seer hoogh en machtigh Heer Hier worden u ghebrocht de schelmen, die de eer Verfoyen van ons Wet, dat teghen u gheboden Een ander. Twee rechte Toovenaers die spotten met ons Goden ... Jae doen ghelooven hun versierde Loghentael In schijn van heyligheyt, nemt daer op u verhael Soo straf als 't u belieft, sy sijn van ons ghevanghen En als ghy siet geboyt. Latro. Daer heb ick met verlanghen Langh ghenoegh naer ghewacht wel tot mijn bitter spijt .... ....Seght my terstont van waer ghy comt, en wie ghy sijt, Epit. Wy sijn twee Christenen, en van een Landt ghesproten Dat heydens is, en daer veel hebben t'bloet vergoten Voor t'Christelijck Gheloof, noch sonder vrees en pijn. Latro. Ist waer; seght my oock eens: hoe dat u namen sijn? Astion. Men noemt ons Christenen om dat wy Christus lijden Ghedencken, en ons in sijn doodt met recht verblijden, Want dat heeft ons verlost en geeft de salicheydt, Aen die daer in ghelooft. Edel. U groote stoutigheydt Een felle straf en is soo groot die onse Siel can krencken Gheloovende in Godt die t'al gheschapen heeft, Die dat niet en ghelooft, hy noyt gheen leven geeft. Latro. Wel leven wy dan niet, wat sal die geck gebreken, Epit. Jae als de beesten, die heel stom sijn, en noot spreken Leven de Heydenen; om datter gheen Gheloof In hen te vinden is, maer voor de waerheyt doof Die sy niet en verstaen. Edel. Wat wilt ghy hier med' segghen Epit. Al veel want ghy 't Ghelooft dat ick u uuyt can legghen, Gheloovende in Godt, te weten die regheert Met Vader, Soon en Geest, en anders niet begheert Als datmen hem ghelooft. Latro. Soo sijnder dan dry Goden Astion. Niet meer als eenen, die vervolghens sijn gheboden Van ons ghe-eert wordt schoon men dry Persoonen noemt Daer is maer eenen Godt, die meer gelooft, verdoemt Sijn siele, en daerom wy valsche Goôn versaken Latro. O schelmen dat Gh[e]loof sal u doen ledebraken ... Schud hun de Cleeren uyt, en slaet hun metter daet Met stocken moe en mat, de Wet niet toe en laet Van des' twee Fielen tot ons schandt dit quaet te hooren ... Leyd hun uyt mijn ghesicht oft ick sou hun vermooren En sijn daer van den Beul ... scheurt hun heel lijf van een Met krouwels scherp ghepint en haken tot op 't-been .... En daer med' niet genoegh, men salse tot meer schanden Met Oli Lampen onder d'Oxeselen soo branden Dat 't vet daer uyt loopt, en dan sien oft datse noch Volherden sullen in hun vals versiert b[e]drocht: Jae al die hun gelooft sal men misdadigh maken, En sullen oock als sy de selve straffe smaken ... Het is ghenoegh gheseyt, ick wil dat-men volbrenght Het gen' ick heb belast dit niet een uur verlenght, Oft t'cost u oock de doot, dus wilt daer niet med' toeven: Binnen. Sy worden uytgheschud en geslaghen met stocken. Beul. Gaet voorts, men sal u soo de straffe eens doen proeven Astion. Den mensch die sondigh leeft de straf ghenoegh verdient Maer diese geren lijdt wort van den Heer bemint ... En spaert mijn lichaem niet. Beul. Noot sach ick in het lijden Van sulcken wreet torment, de menschen hun verblijden En singhen als des' twee, die weten dat sy gaen Naer het Schavot om noch meer pijn te onderstaen Als die sy voelen, t'is een spoock van tooverijen Oft ick begrijp dat niet. Astion. Godt heeft al grooter lijen Om onsen t'wil gheproeft, ons lijen is maer schijn Sonder ghevoelen, te ghelijcken by de pijn Die Godt gheleden heeft en ons daer door ghegheven De hop' van saligheyt, dat is het eeuwigh leven Den Beul. Ick staen versuft als ick dese stantvastigheyt In sulcken voor val hoor dat hun wort op-gheleyt. Epit. Geen kostelijck bancket soo soet en is te achten Als de gewenschte pijn der slaghen die wy wachten Veel stercker op 't Schavot ... ô slaghen die soo seer Niet doen en sullen, als de slaghen, die den Heer Onnoosel voor ons kreegh, en gaven soo veel wonden In sijne geesselingh, wy lijden voor ons sonden

binnen