Voor-reden. Verschynt de heylighe kerck.
ALs de Stantvastigheyt in het verduldigh lijden
Den mensch niet af en valt, sal haer de siel verblijden
En wenschen meerder pijn van lijden uyt te staen
Ter liefde van den Heer, jae siet gheen wreetheyt aen
Daer sy med' wort ghedreyght van d'Heydense Tyrannen,
De vreese vande doodt is uyt het hert ghebannen
Op hop' der saligheyt die-men naer t'lijden vindt?
Dat is den loon van deught door arebeyd' verdindt
In't Christelijck gheloof, daer niemand' aen mach falen
Wilt hy het voedsel van sijn siele daer uyt halen,
Om dat het is een gaef van Godt ons inghestort,
En diese niet en heeft, noch soeckt, noyt saligh wort ...
Is het dan wonder: dat het bloet der Martelaren
Soo grooten cracht van deught door het Geloof can baren?
Dat als sy sijn ghestelt in hunnen lesten noodt
Van sterven om t'Geloof, noch lagghen met de doodt,
Een reden datmen siet het Heydendom vermind'ren
Om datse door haer wreet ghedreygh niet en can hind'ren
Die sy soo scherp vervolght, en hun gheselschap schouwt
Want het is al te vast op mijne Kerck ghebouwt,
Die noyt en sal vergaen, schoon datse veel moet lijen
Sy sal voor eeuwigh staen ... dat dan d'Afgoderijen
(Uyt t'Duyvels saet ghebroyt) blijven in duysternis,
'K beclaegh den mensch die van gheen recht Geloof en is.