Brief. GRoot machtigh Vorst Coninck van Persen, zy vrede in u Ryck: Van daegh voldoende aen myn plicht als Stadt-houder vanGeorgien op u grensen, met de stercke hant van gewapende mannen, heb achterhaelt den langh gesochten Amurath, een Tartaars Prins in Pelgrims gewaet, en gevangen, den welcken naer scherp ondersoeck op het vinden van dry vermoorde Lycken, bekent heeft daer van handt-dadigh geweest te zyn: oock dat hy de Princersse Theocrina uwe Dochter ontschaeckt, en Archegoras den Prins uwen sone vermoort hadde: eenen Pellegrim uyt geschudt en oock ontzielt ... ick heb den selven opgebrocht sittende geboeyt aen handen en voeten op myn slot in vaste versekeringe: gelieft u Hooghmachticheyt den selven gelevert te hebben om te straffen, ick sal my bereet-willich thoonen op d'antwoort te voldoen, en blyven altydt Syne Majesteyts alder-minsten dienaer ende salve Oédipus. Theocrina.
Godt lof den aenslach is voor my wel uyt-gevallen, Den Heere zy gedanckt, die soo den bot vergallen, Zyn weert om aen een spit al levende te braan ... Eristenus. Dat waer te soete doodt: Theocrin. k'en can niet wel verstaan Wat dat hy seggen wil (soo ick heb hooren lesen Van dry vermoorde luy) oft Amurat sou wesen Plicht-schuldigh van die daet. Ters. wie twyffelt, aengesien Oédipus dat schryft: Theocrin. het heeft iet te bediên, Dat hy niet uyt en druckt, wie dese menschen waren, Maer peysende dat hy geen Vorsten wil beswaren, Den naem misschien verswyght .... ick ben daer voor in pyn, Oft Prins Theodorick daer onder wel moght zyn. Post. Mevrouw en peyst dat niet, dus weest daer in te vreden Dat vremde Coop-luy zyn, Theo. t' heeft nochtans schyn van reden Dat ick dit vraegen mach: Post. soo als ick u beken En twyffelt daer niet aen mits ick versekert ben, Tersides. En is dat niet genoech, wat hebt gy dan te claegen, Theo. Soo ben ick wel gerust, en 't sal my meer behaegen Als ick het selver sien, Post. ick voegh my naer den Brief, Want k' weet bescheet daer van ... Theo. ach! had' ick nu den dief En over schelmschen guyt in handen; k' sou hem mors'len Jae aendoen soo veel leet: dat d'alderscherpste hors'len (Die met langhsame pyn door t'steken van hun angh Doen sterven menigh mensch, soo wensch ick op die slangh Die vry al lanck genoech heeft naer myn doodt gesteken, Veel erger als een slangh, op 't lest my eens te vreken. Tersides. Ick bid bedaer u toch, wy malen hem tot stof, Die meynt den ondergangh te wesen van myn Hof ... Tred binnen: om u daer een wynich te verversschen Tot dat ick u beloon: eer dat gy draeght uyt Perssen Myn Antwoordt op den Brief die uwen Heer u gaf, Dat hy my Amurat, wil lev'ren tot syns straf.
Al binnen. VERSCHOONINGHE. Den Coninck doet Antwoord schryven, en den Post daer naer wachtende wordt getracteert aen tafel.
Cookies on Poetry Cove