Echos weder-klanck

Tweede uyt-comen. AStion wort van Epictetus in sijn tweede by-wesen gheleert; onderricht en gedoopt: maer vreesende het vervolgh van sijn Ouders (die Heydens sijnde) niet en wisten waer hy was, vind' geraden te veranderen van wooninge, ghelijck Epictetus oock goet vindt. En trecken alsoo samen over Zee naer het Landt van Schytien, schoon dat sy aldaer vremt en onbekent waeren.

ASTION enEPICTETUS uyt.

APostel Christi weest gegroet, en hoogh verheven Om al de wonderheyt van u ghesegent leven, Die dienaer sijt van Godt, en van 't nieuw Testament Dat ghy my hebt beloft te maken nu bekent, Epict. Mijn Soon weest oock gegroet .... ô puyck der Jongelingen Aen d'Engelen ghelijck, die ick de Croon sien bringhen Van boven uyt Godts Throon: om u daer med' het hooft Te cieren, soo ghy maer mijn woorden vast ghelooft Die aen u sijn gheseyt, en in Godts naem laet doopen ... Ast. Dat neem ick geren aen .... maer nu ick ben gaen loopen Van mijnen Vader, die my soeckt, en niet en weet Waer ick vervaren ben tot sijn droef-hertigh leet, Hoe sal ick t'maken, als hy van my comt te hooren Dat ick oock Christen ben, want hy sal my vermooren Soo des' bekeeringhe aen hem verraden wort ... En t'erghste, dat hy sal sijn selven doen te cort Om mijn verlies alleen, dat doet my t'meeste vreesen ... Epict. Beminsten Astion, wil maer verduligh wesen, Vreest voor geen ongheluck, als Godt maer med' en werckt Want sijne gratie den mensch altijdt versterckt, Jae proeft ons als het Gout: hy quetst, en can ghenesen, En t'is maer eenen Godt, dry eenigh in sijn wesen Dat is den Vader, Soon en Geest, nochtans maer een Schoon 't dry Persoonen sijn, t'is eenen Godt alleen, Maer geen dry Goden, schoon wy dry Persoonen noemen Ten is maer eenen Godt, daer wy op moghen roemen Om dat het alsoo is, en in 't Gheloof bestaet Oock anders gheen Geloof ons Kercke toe en laet: En t'is aen t'sesde by Joannes oock beschreven ... T'broodt dat ick geven sal, dat is mijn Vleesch, voor t'leven Der menschen, daer ick u sal kennisse van doen In't uyt-legh vande saeck, dat ghy 't wel sult bevroen En duydelijck verstaen tot u seer groot behaghen ... Ast. 'K sal breeder onderwijs verwachten, stelt my daghen En nachten, 'k ben bereet te luysteren naer 't woordt Van Godt, dat ick met groot vermaeck heb aenghehoort, Met hop' dat ghy daer door aen my sult t'Doopsel schencken Dat ick van u versoeck, om altijt te ghedencken De woorden van Godts schrift die ghy my hebt gheleert En door de selve mijn verdoolde siel bekeert ... Maer als ick ben gedoopt moet ick aen u ontdecken Dat wy te samen dan naer ander Landen trecken Daer wy sijn onbekent, om gheen verradery Van Fielen t'onderstaen, en inde slaverny Te comen van ons doodt, ick wil wat meerder lijden Voor mijne saligheyt, en inde doodt verblijden Als ick sterf om 't Geloof: dat is alleen de hoop Van mijne saligheyt: Epict. bestaende in den doop, Den wegh van het Geloof: Ast. wat is den doop te segghen, Epict. Dat is een Water-badt, waer door men af can legghen D'eerste bedreven sond' die Adam had begaen In't Aertse-Paradijs: Ast. 'K en can het niet verstaen Epict. Daer is de weet aen vast .... den mensch, die was verloren Door Adams sonden, wert weer door den doop herboren: Ast Hoe is het moghelijck: dat die gheboren is Herboren wort weerom: Epit. Jae uyt de duysternis Der sonden naer den geest, die daer door comt t'herleven In dese Wateren wanneer haer wort ghegeven Den eerst verloren glans der grati, die alleen Daer van het leven is, en die weerom ghemeen De selve maeckt met Godt: Ast. was sy dan afgheweken Van Hem? Epit. Gewis: Ast. Hoe quam sy hier in te ontbreken, Epit. Door Adam als ick heb geseyt, om dat hy dirf Vertreden het ghebodt des Heeren, waer door stirf T'heel menschelijck gheslacht: Ast. moest dat de doodt vergelden! Om Adams sond' alleen, Epit. Jae, om dat Godt hem stelden Het hooft van ons gheslacht, en vaer van al dat leeft, Een jeders wil daerom in hem ghesondight heeft ... Was dat een Adams quaet geen boos en stout vermeten? Ast. Mijn Vader ick Geloof: Epit. mijn kindt, noch dient te weten Dat Godt in wesen is, en in natuur maer een Dryvuldigh in Persoon, een Godt, en anders geen. Ast. Het is vremt te verstaen, noch vremder te begrijpen Men dient met arbeyd' daer sijn Hersens op te slijpen Epit. Godts goetheyt was soo groot: dat om de duysternis Der sond' te nemen wegh, hy oock ghestorven is In menschelijck natuur, die Godt had aenghenomen Uyt eene suyver Maeght, soo hebben wy becomen Versoeningh tot ons vreught, Ast. noyt heb ick sulcx gehoort ... Epit. Des' wonderheyt alleen (gesproten uyt Godts woordt) Dat Vleesch geworden is, gaet vast ... t'woord' was ontfanghen Door den Heylighen Geest: Ast. Ick luyster met verlanghen Om dese wetenschap diep grondigh te verstaen Epit. T'is soo de saligheyt hanght door t'Geloof daer aen En dit Gheloof can een ghequetste siel ghenesen ... Ast. Soo moest die Maeghet dan van groote weerde wesen Die Moeder was van Godt, in menschelijck natuur Ontfanghen door Godts geest, brandende als een vuur Van liefde, en haer suyverheyt wist te bewaren Als sy Godts woordt (dat Vleesch geworden is) quam baren Is al te wonderlijck, en dat Godt oock als mensch Voor ons ghestorven is: Epit. Dat was soo sijnen wensch Om ons te helpen uyt den noodt, als mensch geboren En oock ghestorven anders waren wy verloren En had dit noyt geschiet. Ast. 'K Geloof al dat gy seght Geluckigh is den mensch die soo wort onderrecht En blijft stantvastigh als hy in't Gheloof sal sterven Dat ghy my hebt geleert, om t'eeuwigh licht te erven, Want t'is een sielen prijs: Epit. ick wil u noch wat meer Gelooven doen: hoe dat den Almoghenden Heer In sijn lest Avondtmael tot teecken van het leven (Aen ons belooft) sijn Vleesch heeft voor een spijs gegeven, Sijn heyligh Bloedt voor dranck, verandert uyt den wijn Door sijn Goddelijck Woort, Ast. 'K Geloof u dat can sijn, Maer seght: hoe can die spijs van broodt dan Godt besluyten? Epit. d'Almogentheydt van Godt sluyt twijffelingh daer buyten Het broodt besluyt hem niet, maer door het Pristers woort Ghesproken eens van Godt, brenght dese waerheydt voort Die nimmermeer en lieght: Ast. ô Kosterlijcke Panden Gegheven aen den mensch die alle de verstanden Te boven gaen, 'k gheloof dat ghy my hebt gheleert En door het selve mijn verdoolde Siel bekeert ... Ick eysch ghenade want ick heb te veel ghesproken Teghen u heyligh Woort, nu is den strick ghebroken Van mijne twijffelingh: Ach! en vertoeft niet meer Ick bid vertroost mijn Siel, en doopt my inden Heer Epit. Mijn Soon ick ben bereet, wil u dan neder-booghen Op dat ick door den doop u sonden af mach drooghen. Astion knielt. Daer ben ick willich toe ..... ô Godt ghebenedijdt Siet uwen Dienaer aen en hem bermhertigh sijt, Over sijn sondigh quaet om dat nu af te wassen En heel te suyveren, op dat ick inde plassen Des doodts noyt treden mach, maer nu wel onderricht Om te volherden, want gy sijt het Heydens licht .... Hy wordt ghedoopt. Als het in u ghelooft Epit. Ghy hebt als nu vercreghen T'gheluck der saligheyt, en sijt nu op de weghen Van t'Hemels Vaderlandt, volherd' dan en betrouwt U op mijn woorden en de selve onderhouwt Astion. Daer ben ick toe bereet, ick en wil noot meer vreesen Maer mijnen Heer en Godt voor altijdt danckbaer wesen Die my nu heeft verlost, gheluckigh is de siel Die op-ghestaen is naer dat sy in sonden viel Epit. Geluckigh, die dit wel bedenckt, en can bepeysen, Want hy sal nooit vergaen ... t'is tijdt dan dat wy reysen Naer vremde Landen om t'ontvluchten het verraet Dat ons can volghen Soon. Ast. Ick volgh u als ghy gaet K' ben willigh om den wegh der saligheyt te vinden By die den selven kent. Epit. Dat ben ick wel beminden En alderliefsten Soon: den wegh staet open voor Die niet en vreesen, als sy comen op het spoor Van hun gewenscht geluck, waer in dat is gheleghen D'eeuwighe Hemel vreught, die niet en wort gecreghen Als door Godts gratie ... betrouwt dan, en volhert Vry moedigh in't geloof, waer door een siel, die swert Van sonden is besmeurt, gesuyvert wordt, en t'leven Door dese suyveringh daer aen dan wort ghegeven Als sy uyt t'lichaem scheyd' ... Mijn Sone dat gaet vast, Ast. Heer Vader 'k gaen dan med' en volgh dat ghy belast Aen uwen dienaer, die ick ben k'en wil u nooit verlaten Maer volghen totter doodt. Epit. Die om Godts liefde haten Den valsen af godts dienst, en volghen Christus naer Nimmermeer dolen sal. Ast. K'heb liever Maertelaer Te sterven, als dat ick den minsten voet sou wijcken Uyt 't pad van het Geloof, dat sult ghy wel sien blijcken Als ick voor t'sweerd' moet staen ... Ach! had ick maer t'geluck Daer toe te comen, dan en sou my vrees noch druck Ontstellen in't gevaer des doodts, als my de krachten Van de natuur niet en begaven: 'k sou verwachten Het slach mesch vanden Beul, soo my de grati van Den Heer maer en versterckt .... Epict. Dat hop' ick, gaen wy dan Eer ons t'gety ontloopt, daer wel dient op te passen Als wy maer scheep en sijn, sal niemand ons verrassen.

binnen