Echos weder-klanck

Eerste uytcomen. AStion wort vande Wereldt en het Vleesch aenghelockt om hem te houden in den dusyteren wegh der dolinghen daer hy in wandelt, dreyghende sijnen ondergangh want hy sich begheeft in't gheselschap der Christenen maer door den seghen van den H. Gheest verlicht sijnde, ontvlucht de valse en bedrieghelijcke Wereldt en Vleesch en daer naer ontmoetende Epictetus eenen Seraphinsen belijder van 't Gheloof wort daer van bekeert en ghedoopt.

ASTION alleen uyt.

ALs ick eens overdenck het wonderlijck vermoghen Van die t'al heeft ghemaeckt dat wy sien voor ons ooghen, Te weten, Hemel, Aerdt, de Sterren, Son en Maen Die wy soo hoogh van ons in't Firmament sien staen, Soo ben ick heel verstelt: wie dat den uytghelesen En grooten Man magh sijn die dit al brocht in wesen Tot voordeel vanden mensch, en daer van Meester is, Want ick gheloove datter gheen ghelijckenis Van sijn Almogentheydt op d'Aerd' en is te vinden ... Soo ist geen wonder dat veel menschen hun verbinden Aen sijne groote macht, en stooten met den voet Des Weireldts ydelheydt, jae Rijckdom, geldt en goet Verlaten, en hun inde Wildernis begheven Om hem te dienen, die sy segghen: dat ons leven En al wat datter is, gheschapen heeft ... voorwaer Soo moet het sijn een Godt, dat is niet dan te claer: Want sy om sijnen't wil voor geene doodt en walghen, Jae vreesen vuur noch vlam, noch sweert, noch strop noch galgen Soo vast gaet hun Gheloof, en daerom wensch ick hem Oock eens te kennen, oft te hooren sijne stem, Ick sou hem volghen naer, en s'Weirelts aenhangh schouwen. De WERELT en t' VLEESCH uyt. Wel Astion soudt ghy u oock soo licht betrouwen Ghelijck de Christenen, die sot sijn, want daer sy Van maken eenen Godt, is niet dan sotterny,

ASTION. Ten is geen sotterny, die in den Godt ghelooven Daer sy voor sterven, en hun leven laeten rooven Voor die hun t'leven gaf ... u segghen acht ick niet Om dat het al vergaet t'gen' men voor ooghen siet, Maer niet daer t'als van comt ... ghy hebter veel bedroghen Die hebben al te langh u valse borst ghesoghen In schijn van bitter soet, toen ghy die hebt verleydt 'K verfoey u, en verschup al s'Wereldts ydelheydt ... Gaet heen, 'k en wil niet meer in d'aertse sorghen woelen VLEESCH. Wel Vrindt hoe bent ghy soo verkeert in u ghevoelen; Daer ick u noyt en heb gheweyghert uwen lust: Astion. Die is u noyt ghevraeght. Vlees. Wel nu dan comt en blust U vuur alst u belieft: Astion. Veel liever wil ick sterven Als mijne Suyverheydt te missen, en te derven Daer alle deught van comt: u losse dertelheyt En crijght my niet in't net, Vlees. Gy die de Perel sijt Van dit heel Coninckrijck om u volmaeckte leden Al oft sy waeren naer een Venus beldt ghesneden, Sult ghy my weygheren te gheven uwe handt? Die Venus selver ben; daer jeghelijck om brandt In liefde ... siet my aen, 'k sal u den Appel gheven Die Paris aen my schonck, mijn troost, mijn lust, mijn leven, Verset u herts-ghepeys, dat naer het Christendom Geneghen schijnt te sijn. Astion. t'Heeft reden en waerom Dus breeckt mijn hooft dan niet ... Werelt. Ach! wilt gy ons dan vluchten? Daer wy u anders niet en thoonen als ghenuchten? T'is teghen de natuur, Vlees. Vreest uwen ondergangh ASTION. 'K acht al u praten niet, ghy hebt my al te langh Doen dolen uyt den wegh. binnen. Werelt. Wy sullen hem beswaren Voor Diocletiaen: dat hy daer door mach varen Soo als de rest die sijn gheloopen heel verkeert Uyt t'pad van hun gheluck, Vlees. Soo moet hy sijn gheleert. Binnen.

ASTION alleen uyt. Bekoringhen van t'Vleesch, en s'Wereldts vlyerijen, En sullen my met meer met hun bedrogh bestrijen Soo als ick heb gheproeft wel tot mijn bitter leet, Ach! vond' ick maer den wegh der Waerheydt, 'k sou gereet Sijn om die in te gaen ... maer holla 'k moet hier swijghen Om niemandt op den hals tot mijn verdriet te crijghen EPICTETUS lesende in eenen Boeck sijn Ghetijden uyt. Die my verraden mocht, midts ick daer jemand' sien Van eenen vremden aert en geest, en comt misschien Uyt Keysers Hof ghegaen: om Christenen te vanghen En morghen om t'Gheloof als ander op te hanghen .... Ick en betrouw hem niet .... Epict. Noyt schoonder mans Persoon En brocht Natuur naer mijn verstandt alhier ten thoon Als desen Jonghelingh .... jae soo ick niet en schemel Oft dool, soo ist voorwaer een Engel uyt den Hemel Vol deughtsaem Eerbaerheydt .... Ach! had ick maer de eer Te weten wie hy is, ick soud' noch thienmael meer Verlanghen, om tot spraeck den selven te verwecken, En hem de waerheydt van t' Gheloof eens te ontdecken Want dat een Heyden is. Astion. Als de ghelegentheydt Om winst te connen doen tot onse saligheydt Haer selven openbaert, dan moetmen avonturen En geenen arrebeydt ontsien, maer die besuren Hoe swaer dat hy ons valt in alle pijn en druck, Als die tot welvaert dient van ons ghewenscht gheluck Dat hier ghebeuren kan .... ick wil hem aen gaen spreken, En segghen wie ick ben: Epict. Als jemandt sijn ghebreken Geensints verborghen houd' maer thoont den Medecijn, Gheholpen wordt, en vindt verlichtingh inde pijn, Astion. Daer ben ick eenen van, soo ghy mijn Vrindt wilt wesen En mijn ghebreken kent, sult ghy my wel ghenesen, Epict. Wie sijt ghy lieven Soon, van waer comt ghy van daen En waer ist dat ghy sijt van sin, naer toe te gaen, Astion. Mijn naem is Astion, Rijck, en seel Eel gheboren, Mijn Ouders eenigh Kindt, van wie ick d'uyt-vercoren Schoon Perel wordt ghenoemt, en daer voor aenghesien Van ieder een, schoon ick den Lof niet en verdien ... Epict. Gy hebt seer wel geseyt, mijn Soon wil my betrouwen Schoon dat u Ouders voor een Pe[r]el u aenschouwen Sy sullen die nochtans verliesen tot hun eer Om uwen grooten Lof ter liefde vanden Heer Die't al gheschapen heeft, en die van meerder weerde U Siele schat als al de Rijckdom vande eerde Die maer een ooghenblick en duert, en weer vergaet: Maer diemen crijghen can hier naer, voor eeuwigh staet, t'Aerts Gout dat wy soo schoon sien voor ons ooghen schijnen En is maer enckel stof datmen haest siet verdwijnen, Maer t'alder-fijnste Gout, dat u het meest behoeft Om winst daer med' te doen, is in het vuur gheproeft, En dat heb ick te coop, daer d'Engelen by leven Die ghy noch niet en kent, dat Gout can ick u geven ... T'is Christus onsen Heer, soo ghy daer in ghelooft En u in sijnen naem laet doopen, wort berooft De cracht van Sathan, die van al d'Afgoderijen Den eersten oorspronck is, en brenghter veel in ljien .... Dus peyst eens lieven Soon op uwe saligheyt Die niemand crijghen can, ten sy hy hem bereydt Tot Christelijck Gheloof: wil dan u landt ontvluchten En gaet met my, 'k sal u in een landt van genuchten En eyndeloose vreught doen leven eeuwighlijck Want ghy in hem ghelooft die Meester is van t'rijck Des Hemels lieven Soon: ASTION. Mijn alderliefste Vader En welvaert van mijn siel: laet ons bid ick, te gader Vertrecken naer dat Landt: k'en wensch niet anders, dan Den wegh der saligheyt te vinden door den man Die ghy my hebt genoemt, soo groot in sijne wercken, Want sijnen zegen my maer gelieft te verstercken Dijn ick van hem versoeck ... Epict. ... mijn Soon en twijffelt niet Dat ick u segh is waer, Ast. dat dan alsoo geschiet, Ick staen naer u bevel: Epict. laet my alleen maer sorghen Ick wensch u goede rust, en sal u weer op morghen Verwachten, om wat meer te segghen tot u luck. Adieu ... Astion. seer weerdigh man, die sijn in mijnen druck

De hope van veel vreught, dijn ick door het bekeeren Sal crijghen van den Heer, wilt my de waerheyt leeren Van 't Christelijck Geloof .... Adieu voor dese reys ... Epict. Ick wensch u veel gheluck met eenen kus van peys, Betrouwt u vry op my: dat ick u door Godts seghen En sijn genade noch meer hope te beweghen Als ghy in Godt ghelooft, en tot het eynd' vol-hert Inde stantvastigheyt. Astion. geluckigh die soo wert Als ick in het Geloof versterckt ... 'k sal my betrouwen Op u, en dat ghy leert in mijn ghedachten houwen. binnen Pause