Aenmerckinghe
Die wil trachten jet te wachten Van hier boven, Godt moet loven En beminnen om te winnen D'eeuwigh Goet, maer men moet Sonden schouwen, Godt betrouwen, En verdraegen alle plaegen Van verdriet, anders niet: Sulcken leven can ons geven Naer cort lyden langh verblyden Dat soo vreughdigh, en soo deughdigh Altyt staet, noyt vergaet, Altyt duurt, noyt en suurt.
Soo dat-men wel magh seggen:
ONeyndigh Hemels Godt, als ick een gaen bedencken Den langh verloopen tydt by my soo cleyn geacht Verydeltuyt, versuymt en onnut omgebracht Sonder jet goets van myne wercken u te schencken, Die dughdigh waren en gelyck wel had betaamt, Vervolgens myne plicht staen ick met recht beschaamt Dat niet en is geschiet: om daer door wel te varen, T'sou hebben myne sorgh in tegenspoet versoet, En ick had meer geluck in mynen staet ontmoet: Dan t'is te laet beclaeght, den Hemel wil my sparen, Vergeven myne schuldt, ontfangen in genad' Daer byd' verstercken oock eer dat ick com te spad'; T'is m'uyter herten leet dat ick myn sotte lusten Te seer heb ingevolght, en om een sober winst Dickwils gesondight, en vergeten heb Godts Dienst. Hoe heb ick eenen nacht eylaes! soo connen rusten, Oock daer by niet gevreest en onderen te gaen, En door den last van't quaet niet vergat op te staen; Ick bid vergiffenis, ô Godt, wilt my beschermen Van meerder sonden, hebt daer medelyden med', En dat ick van u hoor: ick wensch' u peys en vred', Als ick thoon myn berou, Ach wil my dan ontfermen G'lyck den verloren Soon, die syn-selfs-standicheyt In een onkuys Bordeel (waer in hy was verleyt) Aldaer verdobbelt had, en 't Vaders huys verlaten, Syn erref-deel verquist, jae quam ten lesten tot D'uyterste Arremoey, sonder op Godts Gebodt Te letten, als t' moest zyn, wee die sulck quaet niet haten En schouwen als de pest, t'gen' den verloren Soon Ten lesten heeft gedaen, en creegh voor synen loon Vergiffenis, en van den Vader wert ontfanghen En als te voor bemint, geen wonder, want 't berou Van 't quaet hem daer toe hilp: O Heere, wie en sou Naer soo een groot geluck niet dagh en nacht verlangen Om in de gratie te komen van den Heer Die t'al geschaepen heeft, wat can een sondaer meer Bejegenen op d'aerd' Als soo een spys der zielen Die als den Nectar smaeckt des Hemels, om daer door Niet meer de vallen, maer te blijven op het spoor Van de versekeringh des levens, die 't vernielen Van ons geluck belet daer Sathan dagh en nacht Op loert, en op het lest n'en quaden uytval wacht Van eenen sondaer, stervende sonder bekeeren En dan verloren gaet. O Godt, my toch bewaert Van sulcken ongeluck, t'is beter hier beswaert Met droefheyt en verdriet en alderhande zeeren Der quellingen, gelyck als Job geleden heeft, En met verduldigheyt willigh daer in geleeft, Als Eeuwich, Eeuwich ach! in't helsche vuur te branden Dat men tot onse straf voor een quaet leven erft Wanneer men sonder rou in syne sonden sterft, En datmen dan eylaes! valt in des Duyvels handen Daer noyt verlossinghe van te verwachen staet, Maer blyven moet altyt in Godts eeuwigen haet; K'wil my van nu af aen uyt liefde gaen bereyden Tot een volmaeckt berou der sonden, en in't licht De selve brengen door een goed' oprechte Bicht Ende boetveerdicheyt, om qualyck niet te scheyden Uyt dese werelt, en soo niet te missen u, Als ick u grati' heb, dan segh ick haer Adieu, En sal soo langh ick leef haer vlasche stricken schouwen, En my op u genad' en grati vast betrouwen Want ick die crygen can naer mynen wensch en lust En die noyt meer verlies, dan leef ick heel gerust.
Cookies on Poetry Cove